Wiecznie żywi...?

Aleksandrowski Sad koło Kremla, turystyczne atrakcje. Kartonowy Putin smętnie stoi z boku. Nie wytrzymał konkurencji...

Parkowanie. Dzień powszedni.

Tak wygląda parkowanie w stolicy Rosji. To sa zdjęcia z jednego tylko spaceru. Kierowcy to jedna z tych kategorii ludzi, których nie mogę ścierpieć w Moskwie. Mam ochotę kopać w samochody i drapać lakier, ale nie robię tego. Powstrzymuje mnie myśl, że już od nowego roku kary za nieprawidłowe parkowanie mają znacznie wzrosnąć i może ta samowolka się wreszcie skończy bez mojego kryminalnego udziału. Zresztą, miejsc parkingowych przybywa. Wciąż jest ich za mało, ale to już nie może być wymówką. Zresztą, oceńcie sami, czy mam prawo do zdenerwowania jako pieszy uczestnik ruchu?

Te samochody nie jadą. One są zaparkowane. Na kilka godzin.

WSZYSTKIE widoczne w tym kadrze samochody są zaparkowane. Nawet ten najmniejszy, z prawej strony.

Którędy przejść?

Oni też zaparkowali. Wszyscy.

Środek ulicy zamieniony w parking. Nieoficjalnie.

Tak to wygląda od frontu.

I znów: WSZYSCY zaparkowali.

W Moskwie można i tak.

No i co? Drapać, kopać, płakać? Czekać? A niech tylko ktoś spróbuje ich bronić, od razu się domyślę, że jeden ze sfotografowanych samochodów należy do niego/ do niej.

Dom Morozowa

Kiedy Arsenij Morozow, kuzyn słynnego Sawy Morozowa zamówił u architekta Wiktora Mazyrina wybudowanie domu w stylu mauretańskim (na ulicy Wozdwiżenka, naprzeciw dzisiejszej stacji metra Arbatskaja), to (jak głosi podanie i przewodnik po Moskwie z serii Afiszy) jego mama Warwara powiedziała: "Do tej pory tylko ja wiedziałam, żeś głupiec, a teraz cała Moskwa będzie wiedzieć". Rzeczywiście, cała Moskwa śmiała się z szaleństwa bogacza, arystokracja potępiała jego ekscentryczność.
Dziś "Osobniak Morozowa" cieszy oko i pełni funkcję Domu Przyjęć Rządu Federacji Rosyjskiej.

Drewniany budynek w Dienieżnym Pereułku - uzupełnienie

Dla zainteresowanych starą drewnianą architekturą "pod kamień" w Moskwie - więcej na ten temat można poczytać tutaj. A także obejrzeć piękne zdjęcia.

Sowieckaja imperia

Oto budynek Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rosji. Jedna z siedmiu moskiewskich "sióstr" - wysotek. Jeśli uważnie się przyjrzeć, to widać, że szpic jest z innego materiału niż reszta. W zamierzeniu architekta budynek nie miał takiego wykończenia. Kiedy budowla była już gotowa, przyjrzał jej się Stalin i powiedział, że powinna mieć szpic. Taka wypowiedź to rozkaz. W pośpiechu i ze łzami w oczach doprojektowano szpic - metalową konstrukcję, nie mającą żadnej innej funkcji niż dekoracyjna. Aby spełnić zachciankę Stalina, trzeba było przewiercić się przez sześć kondygnacji. Zburzyć i od nowa zbudować to, co było już gotowe do użytku.

 

A skąd ja to wiem? Z fantastycznego filmu dokumentalnego. Polecam gorąco. Seria "Sowieckaja imperia". Film arcyciekawy, dużo nieznanych szerzej faktów, wszystko podane w przystępny i interesujący sposób, animowane wstawki w stylu epoki. Jak dotąd obejrzeliśmy odcinki "Soczi", "Wysotki", "Chruszczowki", "Ostankinskaja basznia", "Kanały", "Metro" i "Narodnyj automobil". Trzeba dodać, że ta seria jest w najwyższym stopniu krytyczna wobec radzieckiej przeszłości i ukazuje cały absurd tamtych czasów (np. trzeba było "doaresztować" inżynierów, żeby jako więźniowie gułagu - bezpłatnie - projektowali kanały rzeczne, mieszkańcy Soczi w czasie wojny z głodu polowali na delfiny, a tymczasem na tamtejszej daczy Stalina pasą się kozy, biegają kury, kaczki i króliki, w projektach chruszczowek założono, ile i jakich ubrań będą mieć ich mieszkańcy, a przedpokój miał mieć taką szerokość, aby można było włożyć w nim kurtkę, projektowano także domy z plastiku, a wprowadzającym się do nich planowano dawać komplet haczyków i klej...). W tym kontekście rosyjska współczesność wydaje się racjonalna i pragmatyczna. 

Znów z Profsojuznej

Wczoraj wróciliśmy do domu, na Profsojuzną. Nie obyło się bez strat: gdzieś po drodze Dimka zgubił swoją teczkę z dokumentami. Na szczęście, większość z nich można wyrobić na nowo bez dodatkowych problemów, póki co, mamy nadzieję, że szczęśliwy znalazca (taksówkarz?) zwróci ją nam....
Mam mnóstwo fotografii i kilka tematów do poruszenia, więc posty Ze Smolenskiego Bulwaru będą się jeszcze przez jakiś czas pojawiać. Podczas pobytu w cudzym mieszkaniu, gdzie nie musiałam robić prania/prasowania/sprzątania/zakupów i w inny sposób tracić cennych minut, które składają się w godziny, zaczęłam być trochę aktywniejsza na blogu. Ale na Profsojuznej to się pewnie wkrótce skończy ;)

Drewniany budynek w Dienieżnym Pereułku

Już kiedyś zamieszczałam na tym blogu fotografie drewnianych domów z tej okolicy. To jest dom w Dienieżnym Pereułku. To fenomenalne, że takie domy jeszcze się ostały. Nie dały się pożarom, nie dały się inwestorom budowlanym. Ale ząb czasu je poważnie nadgryzł.

Moskiewskie godziny szczytu - "czas pik"

Zatłoczone Sadowoje Kolco. Godzina 18.45.

Czas dojazdu do pracy przeciętnego moskwicza to zwykle półtorej do dwóch godzin. Dimuha jeździ metrem, zajmuje mu to około1 godziny 20 minut. Cóż się dziwić: dwie przesiadki! Kolejka do ruchomych schodów zaczyna się już w połowie peronu. Średni czas przesiadki to 10-15 minut i nie chodzi tu o oczekiwanie na metro! Gdy odjeżdża ostatni wagon metra ze stacji, to z drugiej strony już podjeżdża pierwszy wagon kolejnego pociągu. Czas przesiadki to właśnie czas przejścia w tłoku z jednej stacji na drugą.

Spacer po Arbacie i jeszcze kilka fotografii

"Ach Arbat, moj Arbat..." - to z pewnością jedna z najsłynniejszych ulic Moskwy. Turystyczna atrakcja, urokliwa ulica wyłączona z ruchu samochodowego, pełna kawiarenek, portrecistów i spacerowiczów. Tak powinno być. Jest trochę inaczej. Mało spacerowiczów (w końcu to nie sezon), dużo reklam, żywych reklam (hotele na godziny i lombardy) i wszelkiej tandety. Portrecistów widziałam dwoje, handlarzy obrazami trochę więcej, cztery stragany z książkami. Kawiarnie schowane do środka, jakby wessane z tej powierzchni, którą powinny zajmować! Ja rozumiem, że zimno, że mróz, że będzie jeszcze większy, ale można przecież zrobić ocieplane ogródki, na krzesła rzucić koce i podawać grzane wino! Gdy patrzyłam wczoraj na Arbat w porze obiadowej, to aż mi się wierzyc nie chciało, że Moskwa ma ponad 10 milionów mieszkańców!

A to słynna "Ściana Coja". Wiktor Coj, rosyjski Koreańczyk, lider kultowej grupy rokowej "Kino". Po jego śmierci w 1990 roku pojawili się tu jego osieroceni wielbiciele, a wraz z nimi graffiti.   

Architektoniczny bezład, zaśmiecony pejzaż starej Moskwy: 

Trochę podglądactwa ;) Turyści fotografują się na moście. W oddali widać pomnik Piotra I i gmach Nowej Galerii Tretiakowskiej: 

A to Świątynia Chrystusa Zbawiciela. I Sofka we śnie:

A to budynek Instytutu Filozofii RAN na ulicy Wołchonka. Tu studiuję:

W okolicach Arbatu

Tym razem nadaję nie z Profsojuznej, ale ze Smolenskiego Bulwaru. Ponieważ nasz znajomy, Ben, wyjechał tańczyć tango w Argentynie, to my podlewamy kwiatki w jego mieszkaniu. Umówiliśmy się, że pomieszkamy sobie trochę u niego, żebym mogła zmienić otoczenie i pozwiedzać nowe kąty. Wprawdzie nie mogę narzekać, bo listopadowy długi weekend ("antypolskie" święto 4 listopada) spędziliśmy w Soczi (wkrótce o tym napiszę!), ale Profsojuznaja z przyległościami już mnie znudziła. Znam tam każde podwórko, każdy zaułek, każdy plac zabaw. Pora na nowe wrażenia!
Pierwszy spacer trwał prawie trzy godziny i kompletnie wykończył Sofkę. W Moskwie temperatura oscyluje wokół zera z przechyłem na minus, słońca nie ma ani trochę, zielona jest tylko moja nowa czapka i ogólnie dominuje depresyjna kolorystyka późnej jesieni. Dlatego trochę mnie krajobraz ucieszył, (bo dawno nie widziane miejsca, bo zabytkowo, bo turystycznie), ale i trochę rozczarował, (bo smutno, szaro i ponuro).
Pierwsza trasa była taka: Smolenskij Bulwar-Arbat-Gogolewskij Bulwar-Wołchonka-Preczistenka-Smolenskij Bulwar. Na Wołchonce mieści się Instytut Filozofii RAN, w którym studiuję, więc skoro byłam tak blisko, to wpadłam tam na momencik. Rozbieranie i ubieranie roczniaka to był najtrudniejszy moment tej progułki.
Relacja ze spaceru wkrótce nastąpi - wraz z fotografiami.