Moskwa

Z powrotem

2012-01-23T14:31:00.001+03:00

Opaleni i wypoczęci po trzech tygodniach podróży przez Hongkong, Makao i Wietnam wylądowaliśmy na lotnisku Szeremietiewo i od razu wpadliśmy w srogą rosyjską zimę: śnieg po łydki i -15 stopni. Jeszcze trzy dni wcześniej leżeliśmy na plaży przy +30 stopniach i zajadaliśmy owoce morza i ziemi, a tu taki brutalny przeskok! Taksówkarze, te hieny, chcieli zedrzeć z nas 2500 rubli, w końcu znaleźliśmy jakiegoś prywaciarza, który zawiózł nas za 1500. Moskwa w piątek wieczorem - korek. Na bazarze zmrożona ryba na zasypanym sniegiem stoisku, w hali targowej jakieś ubogie ziemniaki i marchewki, podczas gdy tam... jackfruity, papaje, mango, ananasy...

Bardzo chciałabym uporządkować wspomnienia i zdjęcia i przedstawić je na blogu w przyzwoitej formie, a nie w postaci emocjonalnych chaotycznych strzępków. A ponieważ mam dziecko, zaczynam znów pracę zawodową i mam jeszcze zaległe zadania naukowe, to muszę poprosić o trochę czasu. Dawkowanie relacji z niemalże rajskich warunków pogodowych w tych surowych okolicznościach przyrody będzie miało posmak sado-macho.

Migawki z Soczi

2011-12-31T14:26:00.000+03:00

Po świątecznym pobycie w Polsce i na dzień przed urlopowym wyjazdem do Azji Południowo-Wschodniej przypomniało mi się, że nie zostawiłam na blogu żadnego śladu z naszej listopadowej podróży do Soczi.
Pojechaliśmy tam na długi listopadowy weekend (tak, w Rosji jest taki) i bardzo nam się podobało. Podobało nam się, że wyrwaliśmy się z Moskwy, że spędziliśmy czas razem, że beztrosko, że ciepło, że wszystko wokół kwitło... i tyle. Nikomu podróży do Soczi polecać nie będę. Przed Olimpiadą (w 2014 roku) dzieją się tam dantejskie sceny. Kurz i pył, jeden wielki plac budowy, korki gorsze chyba nawet niż w Moskwie, a i ceny moskiewskie (a poziom usług jak w Pcimiu zapewne).
To miasto, które kiedyś niewątpliwie było piękne (proletariacki raj - proletariackim on i pozostał), teraz jest wykoślawione. Jego położenie i układ (pagórki i góry wzdłuż brzegu morskiego na długości 145 kilometrów - tyle ma miasto w swej rozciągłości!) wymaga, aby architektura była wkomponowana w krajobraz, aby domy były niewysokie, żeby miasto otwierało się przed przybyszem i zapraszało do wejścia wgłab lądu. Tymczasem, szukając szybkiego zarobku, inwestorzy budują wieżowce, a mali właściciele budują kilkupiętrowce, domy powstają na każdym wolnym skrawku, zasłaniają sobie wzajemnie widok na morze i dostęp do słońca. Architektoniczna samowolka, chaos i brzydota. Nie wiadomo też, jakiej jakości są powstające budynki i infrastruktura, czy obliczone są tylko na czas Olimpiady, czy przetrwają trochę dłużej.

Ale i tak cieszę się, że wszystko to zobaczylismy.

Widok z prospektu

Widok w rzeczywistości

Morze jest piękne o każdej porze roku. Każde morze.

Ale jedno miejce warte jest szczególnego polecenia: oceanarium w Soczi. Największe w Rosji (póki nie powstanie moskiewskie, ale na razie jego budowa trwa, końca nie widać), zrobione z pomysłem, dla ludzi (także z udogodnieniami dla niepełnosprawnych!) i zupełnie "po zachodniemu". Byliśmy zachwyceni!

A na koniec kilka niezwiązanych tematycznie fotek.

Uwielbiam palmy. Dostałam nawet od miejskiego ogrodnika kilka sadzonek, ale... jakiś bezdomny mi je ukradł!

Nareszcie!

A to jest miejsce dla palaczy

Świąteczne życzenia i noworoczna piosenka

2011-12-17T13:44:00.007+03:00

Dziś zaczynaja się dla nas święta - lecimy do Polski.
Wszystkim życzę zatem wesołych i szczęśliwych świąt!
W ramach prezentu zamieszczam rosyjską piosenkę noworoczną!
Przyjemnego słuchania i ... śpiewania (tekst poniżej).

В лесу родилась елочка,
В лесу она росла,
Зимой и летом стройная, зеленая была.
Зимой и летом стройная, зеленая была.
Метель ей пела песенку:
"Спи, елочка, бай-бай!"
Мороз снежком укутывал:
"Смотри, не замерзай!"
Мороз снежком укутывал
"Смотри, не замерзай!"
Трусишка зайка серенький
Под елочкой скакал.
Порою волк, сердитый волк, рысцою пробегал.
Порою волк, сердитый волк, рысцою пробегал.
Чу! Снег по лесу частому
Под полозом скрипит;
Лошадка мохноногая торопится, бежит.
Лошадка мохноногая торопится, бежит.
Везет лошадка дровеньки,
А в дровнях мужичок,
Срубил он нашу елочку под самый корешок.
Срубил он нашу елочку под самый корешок.
И вот она, нарядная,
На праздник к нам пришла,
И много, много радости детишкам принесла.
И много, много радости детишкам принесла.

Reportaż, którego nie pokazali w telewizji - miting na Placu Bołotnym

2011-12-15T12:40:00.000+03:00

Bardzo ciekawy i dynamiczny reportaż. W jednym miejscu zebrało się tylu interesujących ludzi. Taka jest Moskwa. Taka mogłaby być Rosja, gdyby to oni mieli prawo decydowania o swoim kraju.
Następny miting - 24 grudnia.

Wiecznie żywi...?

2011-12-14T13:38:00.000+03:00

Aleksandrowski Sad koło Kremla, turystyczne atrakcje. Kartonowy Putin smętnie stoi z boku. Nie wytrzymał konkurencji...

Parkowanie. Dzień powszedni.

2011-12-11T14:52:00.000+03:00

Tak wygląda parkowanie w stolicy Rosji. To sa zdjęcia z jednego tylko spaceru. Kierowcy to jedna z tych kategorii ludzi, których nie mogę ścierpieć w Moskwie. Mam ochotę kopać w samochody i drapać lakier, ale nie robię tego. Powstrzymuje mnie myśl, że już od nowego roku kary za nieprawidłowe parkowanie mają znacznie wzrosnąć i może ta samowolka się wreszcie skończy bez mojego kryminalnego udziału. Zresztą, miejsc parkingowych przybywa. Wciąż jest ich za mało, ale to już nie może być wymówką. Zresztą, oceńcie sami, czy mam prawo do zdenerwowania jako pieszy uczestnik ruchu?

Te samochody nie jadą. One są zaparkowane. Na kilka godzin.

WSZYSTKIE widoczne w tym kadrze samochody są zaparkowane. Nawet ten najmniejszy, z prawej strony.

Którędy przejść?

Oni też zaparkowali. Wszyscy.

Środek ulicy zamieniony w parking. Nieoficjalnie.

Tak to wygląda od frontu.

I znów: WSZYSCY zaparkowali.

W Moskwie można i tak.

No i co? Drapać, kopać, płakać? Czekać? A niech tylko ktoś spróbuje ich bronić, od razu się domyślę, że jeden ze sfotografowanych samochodów należy do niego/ do niej.

Nowy Rok bez Putina!

2011-12-10T16:32:00.000+03:00

- to jedno z haseł, które wykrzyczano dziś na Placu Bołotnym w Moskwie na demonstracji przeciw sfałszowaniu wyborów. Takie demonstracje odbywały się dziś w wielu miastach Rosji, od Władywostoku po Petersburg.
W Moskwie do kilkudziesięciotysięcznego tłumu (zgłoszono 30 tysięcy, ale według różnych danych mogło przyjść nawet 80- 100 tysięcy manifestantów) przemówił Borys Akunin, Leonid Porfiorow, liderzy opozycji, przeczytano na scenie także list od Aleksieja Navalnego (który przebywa w areszcie). Manifestacja przebiegła dość spokojnie, choć hasła i żądania nie pozostawiają złudzeń: Rosja bez Putina, nowe wybory, wypuścić więźniów politycznych. A na koniec podziękowano policji: "Zachowaliście się dziś jak policja w demokratycznym państwie".
Poczytać więcej na ten temat mozna na przykład tutaj. Fotografie ze strony Lenta.ru:

Desperacja władz

2011-12-09T14:56:00.000+03:00

Władze Rosji same zagoniły się w pułapkę. Teraz absurd będzie gonił absurd. 10 grudnia w sobotę ma się odbyć demonstracja opozycji, swój udział zgłosiło już 30 tysięcy osób. W czasie poprzednich trzech demonstracji aresztowanych zostało około tysiąca osób. Może "tandem" myślał, że ludzie się przestraszą. Ale tak się nie stało. Teraz zdesperowani politycy nie wiedzą co robić i popełniają błędy na granicy (a może już poza granicą) śmieszności: wyszło rozporządzenie, zgodnie z którym sobota 10.12 w centralnych dzielnicach Moskwy będzie dniem nauki dla starszych klas. Tego dnia mają odbyć się egzaminy, a dyrekacja szkół ma potwierdzić, że zachowa się zgodnie z rozporządzeniem. Po nauce mają odbyc się spotkania z rodzicami.
Brak słów.

Przesadny optymizm...

2011-12-06T21:39:00.000+03:00

Tak, chyba przesadziłam z optymizmem, zwłaszcza gdy pisałam, że władza już wie, że nie da się wszystkich zastraszyć, wsadzić i pobić... Od dwóch dni trwają akcje protestu przeciw fałszerstwom wyborczym, m.in. z żądaniem unieważnienia wyników wyborów w Moskwie. I co? I policja zatrzymała jednego dnia 300 osób, następnego 250. A Jaszyn i Nawalny dostali po 15 dni aresztu. Fatalnie. Choć i tak jestem zdania, że to początek końca ery Putina w Rosji.

Wybory, wybory i po wyborach

2011-12-05T14:50:00.000+03:00

Nastroje umiarkowanie optymistyczne. Umiarkowanie, bo zwyciężyli ci, co i tak mieli to w planach. Optymistyczne, bo zamiast dotychczasowych ok. 65% w rzeczywistości otrzymali (według sondaży exit-poll) ok. 35% i zafałszowali na końcowe 49%. Piszą o tym m.in. Navalny i Drugoi - dwaj najpopularniejsi blogerzy w Rosji. Drugoi podaje link na filmiki w YouTube pokazujące, jak fałszowano wybory. Można powiedzieć, że naród odniósł zwycięstwo moralne: udało się przełamać pewną tendencję, pokazać, że jednak można wpłynąć na bieg wydarzeń, że władza utraciła poparcie, które w ostatnim czasie wynikało już tylko z ogólnonarodowej apatii. Stało się to bez działań opozycji politycznej, w ogóle bez ruchów politycznych i bez politycznych liderów, to było "oddolne" działanie zwykłych ludzi. Nagle okazało się, że jest ich dużo, że nie da się wszystkich zastraszyć, zamknąć, pobić. Każdy, kto ma telefon i internet może pomóc w prostowaniu wykrzywionej przez oficjalne media rzeczywistości. Zaczęły się pojawiać filmiki-apele, filmiki-protesty (jak choćby słynne nagranie majora Dymowskiego, który powiadomił o nadużyciach w milicji-policji), ruch "Niebieskich wiaderek" (przeciw nielegalnemu używaniu migałek na drogach), blogi i portale, tropiące afery, korupcję, nadużycia i przekręty (tu prym wiedzie Navalny).

Miedwiediew i Putin robią dobrą minę do złej gry. Zdaje się, że to dopiero początek ich końca. Może, gdyby Putin nie połaszczył się na kolejną kadencję prezydentury ludzie przyjęli by władzę tandemu spokojniej. Przyssanie się do stołka, stagnacja wynikająca z kontynuacji tej samej polityki od kilkunastu lat - to spowodowało bunt wśród tych, którzy dotąd przyjmowali władzę obojętnie, albo nawet przychylnie.

A jak wyglądały same wybory? Jak farsa. Jak szkolny apel. Moskiewski punkt wyborczy w szkole podstawowej: w hallu odbywa się głosowanie, a w korytarzu bufet i samotny wokalista. W zamyśle organizatorów tego punktu wyborczego miały być na pewno tańce, a co najmniej wspólne śpiewanie i klaskanie, a wyszedł z tego pełen obciach. Mam wrażenie, że "artysta" też był tego świadom. I tak było w każdym punkcie wyborczym, z tego co słyszałam. Bufet plus program kulturalny. Kiedy Dimka oddawał swój cenny głos na konkurentów Partii Cwaniaków i Złodziei, to do mnie podeszła jakaś babuszka i narzekała: "To są wybory? Co to za wybory?! O, kiedyś to były wybory! Była orkiestra, były tańce, każdy tańczył jak mógł, a kobiety jak tańczyły! Orkiestra była! Święto było! A teraz, co to jest?"

Ja też się pytam: co to jest?

W oddali widać smętnego śpiewaka

Bufet, świąteczne girlandy. Klimaty jak sprzed dwudziestu lat.

Jeszcze raz krótko o wyborach

2011-12-02T14:40:00.000+03:00

Taksówkarz, z którym dziś jechałam opowiadał, że widział w TV jakiś sondaż przeprowadzony na ulicach Moskwy: 90 % respondentów powiedziało, że będzie głosować "przeciw Jednej Rosji" (czyli na dowolną inną partię, największe szanse ma "Jabłoko"). Jednocześnie wszyscy oni byli zdania, że Jedna Rosja zwycięży w wyborach. I dodał: "Jak mówił Stalin, nieważne kto głosuje, ważne, kto liczy głosy".

Dimuha też pójdzie spełnić swój obywatelski obowiązek. Już dawno nie widziałam ani u niego, ani u ludzi wokół takiego zaangażowania politycznego. Chyba już wszystkim nadojeło.

Wybory do Dumy

2011-12-02T14:00:00.001+03:00

4 grudnia odbędą się wybory do Dumy. Jedna Rosja staje na głowie, choć nie wiadomo po co, przecież i tak wszystko jasne. Niestety.

Wieloznaczne hasło (dla polskiego odbiorcy):

Putin walczy z narkotykami:

Inni też się starają jak mogą:

Tymczasem Navalnyj, Borys Akunin i masa innych osób namawiają do tego, by pójść na wybory i zagłosować przeciw Jednej Rosji. Zająć aktiwnuju grażdanskuju pozicju. My z Dimuhą nie znamy nikogo (NIKOGO!) kto będzie głosować za partią rządzącą.

Nie biorą

2011-12-01T18:42:00.000+03:00

Zdałam dziś kolejny egzamin, już ostatni. Ufff... Ale ja nie o tym, ja o szatniarkach.
Trzy szatniarki piły herbatę i mojej kurtki nie przyjęły. Kurtek innych doktorantów też nie. Na pytanie naszej koordynatorki, dlaczego nie zostawiliśmy kurtek w szatni odpowiedziałam, zgodnie z prawdą, że panie szatniarki "od doktorantów kurtek nie biorą". Dodałam jeszcze, że kiedy chciałam tam zostawić swego czasu składany wózek dziecięcy, to usłyszałam, że to nie przechowalnia bagażu. Koordynatorka, która niczym z wiatrakami walczy z pozostałościami minionej epoki, poprosiła mnie o napisanie skargi, którą ja z przyjemnością od razu wyprodukowałam. Poszła z nią do dyrekcji, a tam okazało się, że dyrekcja też zmaga sie z szatniarkami, które kurtek nie przyjmują i od wykładowców. I żeby pod moją skargą podpisało się jak najwięcej osób. W rezultacie jeszcze dziesięć podpisów poświadczyło, że nie miałam gdzie zostawić płaszcza i spacerówki.
Nurtuje mnie pytanie: czyje były te kurtki, które wisiały w szatni? Samych szatniarek, ochroniarza, pań z bufetu...?

Recytacja rosyjskich wierszy i wierszyków

2011-11-28T22:50:00.001+03:00

Kuros poprosiła o jakąś podpowiedź recytacji, a ja z jej prośby robię - na szybko - nowy post. Najpierw wrzucam dwa filmiki z YouTube, gdzie wiersze Puszkina recytuje aktor Jewgienij Mironow, ten sam, o którym pisałam przy okazji serialu "Idiota" według Dostojewskiego:

Wiadomo, klasyk poezji z jednej strony, i klasa aktorska z drugiej. Nic więcej na ten temat pisać nie trzeba.

A teraz inna klasyka - "Tarakaniszcze" Kornieja Czukowskiego. Nie wiem, czy ten wierszyk dla dzieci został przetłumaczony na polski. Jakieś inne utwory Czukowskiego z pewnością tak. Klasyk literatury dziecięcej, literaturoznawca, tłumacz.
"Tarakaniszcze" ("Karaluszysko") wielu uważa za satyrę na Stalina-wąsacza. Sam Czukowski odżegnywał się od podobnych przypuszczeń. Tak czy owak - wiersz jest doskonały, a w animacji, którą wklejam poniżej nie ma sobie równych.

Dom Morozowa

2011-11-26T13:36:00.000+03:00

Kiedy Arsenij Morozow, kuzyn słynnego Sawy Morozowa zamówił u architekta Wiktora Mazyrina wybudowanie domu w stylu mauretańskim (na ulicy Wozdwiżenka, naprzeciw dzisiejszej stacji metra Arbatskaja), to (jak głosi podanie i przewodnik po Moskwie z serii Afiszy) jego mama Warwara powiedziała: "Do tej pory tylko ja wiedziałam, żeś głupiec, a teraz cała Moskwa będzie wiedzieć". Rzeczywiście, cała Moskwa śmiała się z szaleństwa bogacza, arystokracja potępiała jego ekscentryczność.
Dziś "Osobniak Morozowa" cieszy oko i pełni funkcję Domu Przyjęć Rządu Federacji Rosyjskiej.

Dziękuję za kciuki. I jeszcze o świętościach

2011-11-23T15:23:00.000+03:00

Egzamin poszedł mi bardzo dobrze, nadspodziewanie. Trochę pomogła życzliwość komisji dla trudu matki karmiącej, a trochę ogólnie pozytywne nastawienie do studentów. Wraz ze mną zdawało jeszcze dwóch doktorantów. Jeden - najzwyklejszy student, drugi - młody kapłan prawosławny. W riasie, z wielkim krzyżem na piersi. Dostaliśmy pytania, siedzimy, przygotowujemy się. Ja patrzę... a batiuszka ściąga! Własnym oczom nie wierzyłam. Kogo on chciał oszukać?! Przecież jego "Szef" wszystko widzi... Świętoszek spisał sobie wszystkie odpowiedzi, a potem miał jeszcze czelność komentować i dopowiadać w czasie mojego wystąpienia! Moje groźne spojrzenia przyjął najwyraźniej za aprobatę, bo gdy wychodziłam z sali posłał mi pobłażliwy, batiuszkowski uśmiech.
Reputacja Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej mocno wczoraj ucierpiała w moich oczach.

A to wszystko działo się w odległości kilkuset metrów od Świątyni Chrystusa Zbawiciela, która jest od soboty oblężona! Przywieźli tam relikwie: Pas Bogurodzicy - i masa pielgrzymów, policjantów i gapiów tamuje ruch. Zamknęli jedno wyjście z metra, ruch samochodowy i pieszy jest ograniczony. Więcej o tej prawosławnej relikwii można przeczytać na oficjalnej stronie Świątyni.

Drewniany budynek w Dienieżnym Pereułku - uzupełnienie

2011-11-23T12:39:00.000+03:00

Dla zainteresowanych starą drewnianą architekturą "pod kamień" w Moskwie - więcej na ten temat można poczytać tutaj. A także obejrzeć piękne zdjęcia.

Putin wygwizdany

2011-11-21T12:38:00.000+03:00

Tak, to dobra wiadomość. Może na zbliżających się wyborach nie będzie juz tak lekko? Każda twarz może się znudzić. A już tym bardziej w drugim dziesięcioleciu sprawowania władzy...
Więcej szczegółów na ten temat u Navalnego - jego blog jest w mojej linkowni. Polecam!

Sowieckaja imperia

2011-11-21T10:05:00.002+03:00

Oto budynek Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rosji. Jedna z siedmiu moskiewskich "sióstr" - wysotek. Jeśli uważnie się przyjrzeć, to widać, że szpic jest z innego materiału niż reszta. W zamierzeniu architekta budynek nie miał takiego wykończenia. Kiedy budowla była już gotowa, przyjrzał jej się Stalin i powiedział, że powinna mieć szpic. Taka wypowiedź to rozkaz. W pośpiechu i ze łzami w oczach doprojektowano szpic - metalową konstrukcję, nie mającą żadnej innej funkcji niż dekoracyjna. Aby spełnić zachciankę Stalina, trzeba było przewiercić się przez sześć kondygnacji. Zburzyć i od nowa zbudować to, co było już gotowe do użytku.

A skąd ja to wiem? Z fantastycznego filmu dokumentalnego. Polecam gorąco. Seria "Sowieckaja imperia". Film arcyciekawy, dużo nieznanych szerzej faktów, wszystko podane w przystępny i interesujący sposób, animowane wstawki w stylu epoki. Jak dotąd obejrzeliśmy odcinki "Soczi", "Wysotki", "Chruszczowki", "Ostankinskaja basznia", "Kanały", "Metro" i "Narodnyj automobil". Trzeba dodać, że ta seria jest w najwyższym stopniu krytyczna wobec radzieckiej przeszłości i ukazuje cały absurd tamtych czasów (np. trzeba było "doaresztować" inżynierów, żeby jako więźniowie gułagu - bezpłatnie - projektowali kanały rzeczne, mieszkańcy Soczi w czasie wojny z głodu polowali na delfiny, a tymczasem na tamtejszej daczy Stalina pasą się kozy, biegają kury, kaczki i króliki, w projektach chruszczowek założono, ile i jakich ubrań będą mieć ich mieszkańcy, a przedpokój miał mieć taką szerokość, aby można było włożyć w nim kurtkę, projektowano także domy z plastiku, a wprowadzającym się do nich planowano dawać komplet haczyków i klej...). W tym kontekście rosyjska współczesność wydaje się racjonalna i pragmatyczna.

Znów z Profsojuznej

2011-11-20T09:20:00.000+03:00

Wczoraj wróciliśmy do domu, na Profsojuzną. Nie obyło się bez strat: gdzieś po drodze Dimka zgubił swoją teczkę z dokumentami. Na szczęście, większość z nich można wyrobić na nowo bez dodatkowych problemów, póki co, mamy nadzieję, że szczęśliwy znalazca (taksówkarz?) zwróci ją nam....
Mam mnóstwo fotografii i kilka tematów do poruszenia, więc posty Ze Smolenskiego Bulwaru będą się jeszcze przez jakiś czas pojawiać. Podczas pobytu w cudzym mieszkaniu, gdzie nie musiałam robić prania/prasowania/sprzątania/zakupów i w inny sposób tracić cennych minut, które składają się w godziny, zaczęłam być trochę aktywniejsza na blogu. Ale na Profsojuznej to się pewnie wkrótce skończy ;)

Drewniany budynek w Dienieżnym Pereułku

2011-11-19T10:00:00.002+03:00

Już kiedyś zamieszczałam na tym blogu fotografie drewnianych domów z tej okolicy. To jest dom w Dienieżnym Pereułku. To fenomenalne, że takie domy jeszcze się ostały. Nie dały się pożarom, nie dały się inwestorom budowlanym. Ale ząb czasu je poważnie nadgryzł.

Moskiewskie godziny szczytu - "czas pik"

2011-11-17T10:00:00.001+03:00

Zatłoczone Sadowoje Kolco. Godzina 18.45.

Czas dojazdu do pracy przeciętnego moskwicza to zwykle półtorej do dwóch godzin. Dimuha jeździ metrem, zajmuje mu to około1 godziny 20 minut. Cóż się dziwić: dwie przesiadki! Kolejka do ruchomych schodów zaczyna się już w połowie peronu. Średni czas przesiadki to 10-15 minut i nie chodzi tu o oczekiwanie na metro! Gdy odjeżdża ostatni wagon metra ze stacji, to z drugiej strony już podjeżdża pierwszy wagon kolejnego pociągu. Czas przesiadki to właśnie czas przejścia w tłoku z jednej stacji na drugą.

Spacer po Arbacie i jeszcze kilka fotografii

2011-11-15T15:58:00.001+03:00

"Ach Arbat, moj Arbat..." - to z pewnością jedna z najsłynniejszych ulic Moskwy. Turystyczna atrakcja, urokliwa ulica wyłączona z ruchu samochodowego, pełna kawiarenek, portrecistów i spacerowiczów. Tak powinno być. Jest trochę inaczej. Mało spacerowiczów (w końcu to nie sezon), dużo reklam, żywych reklam (hotele na godziny i lombardy) i wszelkiej tandety. Portrecistów widziałam dwoje, handlarzy obrazami trochę więcej, cztery stragany z książkami. Kawiarnie schowane do środka, jakby wessane z tej powierzchni, którą powinny zajmować! Ja rozumiem, że zimno, że mróz, że będzie jeszcze większy, ale można przecież zrobić ocieplane ogródki, na krzesła rzucić koce i podawać grzane wino! Gdy patrzyłam wczoraj na Arbat w porze obiadowej, to aż mi się wierzyc nie chciało, że Moskwa ma ponad 10 milionów mieszkańców!

A to słynna "Ściana Coja". Wiktor Coj, rosyjski Koreańczyk, lider kultowej grupy rokowej "Kino". Po jego śmierci w 1990 roku pojawili się tu jego osieroceni wielbiciele, a wraz z nimi graffiti.

Architektoniczny bezład, zaśmiecony pejzaż starej Moskwy:

Trochę podglądactwa ;) Turyści fotografują się na moście. W oddali widać pomnik Piotra I i gmach Nowej Galerii Tretiakowskiej:

A to Świątynia Chrystusa Zbawiciela. I Sofka we śnie:

A to budynek Instytutu Filozofii RAN na ulicy Wołchonka. Tu studiuję:

W okolicach Arbatu

2011-11-14T16:03:00.000+03:00

Tym razem nadaję nie z Profsojuznej, ale ze Smolenskiego Bulwaru. Ponieważ nasz znajomy, Ben, wyjechał tańczyć tango w Argentynie, to my podlewamy kwiatki w jego mieszkaniu. Umówiliśmy się, że pomieszkamy sobie trochę u niego, żebym mogła zmienić otoczenie i pozwiedzać nowe kąty. Wprawdzie nie mogę narzekać, bo listopadowy długi weekend ("antypolskie" święto 4 listopada) spędziliśmy w Soczi (wkrótce o tym napiszę!), ale Profsojuznaja z przyległościami już mnie znudziła. Znam tam każde podwórko, każdy zaułek, każdy plac zabaw. Pora na nowe wrażenia!
Pierwszy spacer trwał prawie trzy godziny i kompletnie wykończył Sofkę. W Moskwie temperatura oscyluje wokół zera z przechyłem na minus, słońca nie ma ani trochę, zielona jest tylko moja nowa czapka i ogólnie dominuje depresyjna kolorystyka późnej jesieni. Dlatego trochę mnie krajobraz ucieszył, (bo dawno nie widziane miejsca, bo zabytkowo, bo turystycznie), ale i trochę rozczarował, (bo smutno, szaro i ponuro).
Pierwsza trasa była taka: Smolenskij Bulwar-Arbat-Gogolewskij Bulwar-Wołchonka-Preczistenka-Smolenskij Bulwar. Na Wołchonce mieści się Instytut Filozofii RAN, w którym studiuję, więc skoro byłam tak blisko, to wpadłam tam na momencik. Rozbieranie i ubieranie roczniaka to był najtrudniejszy moment tej progułki.
Relacja ze spaceru wkrótce nastąpi - wraz z fotografiami.

1 urodziny Sofki

2011-11-11T13:40:00.000+03:00

Wczoraj Sofka skończyła rok! Był tort z jedną świeczką, napis С днем рождения! zawieszony na ścianie, prezenty i wróżba :) Spośród książki, atlasu świata, kieliszka, gipsu artystycznego i portfela Sofka zdecydowanym ruchem wychwyciła gips i nie oddawała przez kolejne pół godziny. Zatem mamy w domu małą artystkę. Alternatywą dla wybranego przez nas zawodu dla Sofki - fizyk jądrowy - od początku był balet, chyba mieliśmy jakieś przeczucie ;)
Pogoda nie dopisała (po listopadzie można się było tego spodziewać), więc zamiast spaceru po Parku Woroncowskim zrobiliśmy szybki bieg po okolicznych placach zabaw, sesję fotograficzną i do domu! Ale dla Sofki i tak dzień był pełen wrażeń, a wieczorem dostała prezenty: domek, w którym od razu się schowała, drewniane klocki i Пластилиновую Книгу.
A ode mnie i Dimuhy Sofulka dostała "kapsułę czasu" - pomysł, który ściągnęłam z internetu: pudełko z pamiątkami związanymi z jej narodzinami, z pierwszym rokiem życia. I listy, które napisalliśmy do dorosłej Sofki. Kiedy skończy 18 lat i otworzy "kapsułę" to będzie miała najprawdziwszą podróż w czasie!
Trudno jest zorganizować 1 urodziny dziecka. Nie wiadomo dla kogo one są tak naprawdę: dla dziecka, rodziców czy rodziny. Staraliśmy się pogodzić potrzeby wszystkich (niestety, moi rodzice byli obecni duchem, ale nie ciałem) i mam wrażenie, że się nam udało. Podwójnie trudno jest z jesienno-zimowymi dziećmi, bo odpadają szaleństwa na świeżym powietrzu. Towarzystwo innych dzieci to też dla roczniaka żadna radość. Ale Sofka miała uciechę, bo była w tym dniu najważniejsza. I o to chodziło!

Miś i mysz

2011-10-26T16:59:00.000+03:00

Rozmowa ze znajomym Rosjaninem:

-А как у вас будет "мишка"? (Jak będzie po polsku "miszka"?)
-Miś.
-Мышь!? А как будет "мышонок"? (Mysz!? A jak będzie "myszonok"?)
-Мyszka...
-Мишка!? (Miszka!?)

Zagadki

2011-10-21T12:33:00.000+03:00

Znowu zapraszam w świat dziecięcego folkloru. Sama jestem w tym świecie pogrążona po uszy, stąd takie tematy postów. W tym odcinku przedstawię kilka dziecięcych zgadywanek, oczywiście rosyjskich. Kto odgadnie? Uwaga, start!

1) Я в руках ее кручу
и скачу, скачу, скачу!

2) Я со взрослыми молчу,
а тебе сказать хочу:
ты держи меня за нитку -
а не то я улечу!

3) Белый хвост,
черный нос
наши тапочки унес
в уголок под кровать -
и не хочет отдавать.

4) Сидит на макушке,
завязаны ушки.

Ktoś już wie? :)

Wańka-wstańka

2011-10-15T12:16:00.000+03:00

Dziecięca zabawka, wańka-wstańka (bo zawsze powraca do pionu), częściej zwana tutaj niewalaszką nie jest radzieckim wymysłem, (choć Polakom głównie z tą epoką się kojarzy), ale przywędrowała do Rosji dwieście lat temu z Japonii. Kiedyś robiona z drewna, dziś najczęściej plastikowa.

Prosta rzecz, ale dzieciom się podoba. Mnie też.

Ванька-встанька - неваляшка.

Даже если хочет спать,

Все равно стоит, бедняжка,

И не может лечь в кровать.

Autorytety Rosji - wojskowi

2011-10-08T10:00:00.002+03:00

Raczej nie umieściłabym żadnego wojskowego w rankingu "autorytetów", bo, podobnie jak polityków, z gruntu negatywnie ich oceniam. Jeśli już, to doceniłabym zalety związane z dziedziną obronności, a nie ofensywy. Ale "Russkij Reportior", zwierciadło nowoczesnej rosyjskiej duszy, ma w tym względzie inny pogląd i docenił 10 wojskowych za ich tegoroczne osiągnięcia. Oto oni:

Anatolij Antonow za umiejetność rozmawiania z obcokrajowcami (negocjacje w sprawie rozmieszczenia tarczy antyrakietowej w Europie)
Arkadij Bachin za mieszkania dla oficerów
Siergiej Bogdan za testowanie niszczyciela piątej generacji
Nikołaj Makarow za rozwiązanie Arbackiego Okręgu Wojskowego
Nikołaj Pankow za reformę edukacji wojskowej
Michaił Pogosjan za opracowanie najnowocześniejszej rosyjskiej broni
Siergiej Sokołow za 100 lat na służbie
Borys Obnosow za szybkie i celne rakiety
Igor Sulim za odwagę
Mahmud Garejew za obronę wyniku II wojny światowej

Większość Rosjan lubi wojsko, wojskowych i potęgę militarną. Nawet ci najbardziej nowocześni.

Autorytety Rosji - działacze społeczni

2011-10-06T08:22:00.000+03:00

Ciekawie (i mniej kontrowersyjnie niz ranking polityków) przedstawia się lista społeczników. Dziesięcioro ludzi, którzy zrobili w tym roku coś dobrego i z pożytkiem dla innych. A co ważne, poprzez swoją działalność udało im się zmienić coś w umysłach, w sercach, w systemie...
Na liście nie ma Aleksieja Nawalnego. Natomiast jest Piotr Szkumatow, który stworzył ruch "niebieskich wiaderek". Niebieskie wiaderko to symbol "migałki", świetlnego oznakowania uprzywilejowanego pojazdu. W Rosji, szczególnie w wiecznie zakorkowanej Moskwie, "migałek" jest stanowczo za dużo. Mkną one na sygnale pod prąd. Co i rusz opinią publiczną wstrząsa kolejna wiadomośc o wypadku drogowym, w którym giną niewinni, jadący zgodnie z przepisami ludzie, a powodujący te wypadki "uprzywilejowani" wychodzą bez szwanku i bez wyroku. "Niebieskie wiaderka" i ich sympatycy są wszędzie: widzą i nagrywają, publikują w internecie, przeprowadzają własne śledztwa i są świadkami w procesach. Prawdziwy młot na "migałki".
W rankingu znalazł się też Fiodor Gorożanko, młodzieniec, któremu w petersburskim mieszkaniu lała się na głowę woda ze starego nie remontowanego dachu. Stworzył stronę w internecie, która pokazała "zalanym" jak wielu ich jest i, że razem mogą coś zdziałać. Na liście autorytetów widnieje też Natalia Woronicyna, która jest współautorką strony Tugeza.ru, o której już pisałam. A także Siergiej Dolia, który zainicjował akcję "Blogerzy kontra śmieci" i wielkie sprzątanie kraju.

Autorytety Rosji - politycy

2011-10-04T21:56:00.000+03:00

Tygodnik "Russkij Reportior" jak co roku zestawił ranking 100 Rosjan cieszących się największym autorytetem w 10 dziedzinach (działacz obywatelski, lekarz, polityk, nauczyciel, biznesmen, naukowiec, działacz kultury, sportowiec, prawnik, wojskowy). Już samo zestawienie dziedzin jest ciekawe i świadczy o pewnej specyfice, u nas taki ranking zapewne wyglądałby nieco inaczej, a i sam wybór "autorytetu" jest sporny. Ale nie czepiajmy się szczegółów, chodzi przecież o ideę i o docenienie starań.

Na pierwszy ogień rzucę urzędników, a raczej jednego z nich: obok gubernatorów ściągających na swój teren inwestorów, obok ministra sprawiedliwości, który złagodził kodeks karny, obok innych urzędników państwowych, którzy z powodzeniem administrowali swoimi regionami i korzystali z innowacji technologicznych (Rosja polubiła nowinki techniczne odkąd Miedwiediew jest prezydentem) w rankingu pojawił się nowy mer Moskwy, Siergiej Sobjanin.
"RR" argumentuje swój wybór następująco:

Za obalenie mitu, jakoby bez Łużkowa nie było stolicy
Kiedy Sobjanina mianowano na miejsce charyzmatycznego, cieszącego sie opinią efektywnego administratora Jurija Łużkowa, wydawało się, że trudno będzie nowemu merowi zdobyć zaufanie Moskwian. Było jasne, że od razu padną wielkie obietnice i ogłoszone zostaną megaprojekty. I tak było: Sobjanin obiecał przyspieszyć z budową metra i do 2015 roku otworzyć nieprawdopodobną ilośc stacji - 35, a wkrótce ogłoszono także prawie 2,5-krotne rozszerzenie obszaru Moskwy, aż do granicy z obwodem kałużskim. To długofalowe projekty i trudno na razie wnioskować o ich przebiegu. Jednak wdrożono wiele programów, których efekty są już widoczne. To naprawa głównych dróg w mieście, wprowadzanie oddzielnych pasów dla transportu miejskiego, masowe tworzenie nowych miejsc parkingowych na moskiewskich podwórkach i szeroki program wymiany starych wind w domach mieszkalnych. Na razie można stwierdzić, że w ciągu pierwszego roku pracy nowy mer nie dał się. Okazało sie, że Moskwa może rozwijać się i bez Łużkowa.

Trudno powiedzieć, czy autorytetem jest ten, który robi to, co do niego należy. Sama nie umieściłabym w tym rankingu Sobjanina, ale z drugiej strony - ja o politykach w ogóle myślę tak, jak i większość Polaków, czyli niechętnie. Może i jest autorytetem ten, kto wykazał się hartem ducha, dyscypliną, pomysłem i zaradnością.

Jako naoczny świadek potwierdzam, że w Moskwie zachodzą pozytywne zmiany. W okolicach Profsojuznej położono nowy asfalt, pojawiły się nowe chodniki, poprawił sie wygląd skweru koło metra, znacząco przybyło miejsc parkingowych (przy czym miejsca szukano rozsądnie, nie kosztem zieleni, ale właśnie poprzez dobre zagospodarowanie terenu), poprawił się stan placów dla dzieci, a koło Auchan na Wołgogradzkim Prospekcie poprowadzono - uwaga! - ścieżkę rowerową!

Uczciwe hasła reklamowe...

2011-09-26T15:33:00.000+03:00

... wymyślili dla znanych firm rosyjscy konsumenci. Oto kilka wybranych przeze mnie perełek:

Почта России. Это мы придумали изюм!(Poczta Rosji. To my wymyśliliśmy rodzynki!)
Почта России. Письмо должно быть долгожданным. (Poczta Rosji. List powinien być wyczekiwany.)
Почта России. И пусть весь мир подождет. (Poczta Rosji. I niech świat sobie poczeka!)
Почта России. Тут Вам не DHL! (Poczta Rosji. To nie żaden DHL!)
Почта России. Каждому человеку — по очереди. (Poczta Rosji. Każdemu - po kolei.)
Почта России. Вас много, а я одна. (Poczta Rosji. Was tylu, a ja jedna.)
Сбербанк. 170 лет бюрократии к вашим услугам. (Sberbank. 170 lat biurokracji do twoich usług.)
Сбербанк. Создаем очереди с 1841 года. (Sberbank. Tworzymy kolejki od 1841 roku.)
Газпром. Разделяй и Властвуй! (Gazprom. Dziel i rządź!)
Газпром. Кто, если не мы. (Gazprom. Kto, jeśli nie my.)
Газпром. И целого мира мало. (Gazprom. Cały świat nie wystarczy)
Газпром. Газ есть, альтернативы нет. (Gazprom. Gaz jest, alternetywy nie ma)
АВТОВАЗ. Доделай сам! (Awtowaz. Dokończ sam!)
АВТОВАЗ. Вас знают во всех сервисах города! (Awtowaz. Znają Cię we wszystkich warsztatach w mieście!)
АВТОВАЗ. Проще не придумаешь. (Awtowaz. Nic prostszego nie wymyślisz.)
McDonald's. Лучшая сеть бесплатных туалетов.(McDonald's. Najlepsza sieć bezpłatnych toalet)
McDonald's. 71 год успешного противостояния диетологам.(McDonald's. Od 71 lat z sukcesem walczymy z dietetykami).
Московское метро. Поместимся. (Moskiewskie metro. Zmieścimy się)
Московское метро. Сближаем людей. (Moskiewskie metro. Zbliżamy ludzi)
Аэрофлот: И пусть весь мир подождет. (Aerofłot. I niech cały świat czeka!)

Post, który do niczego nie pasuje

2011-09-16T09:02:00.001+03:00

Mam mało czasu. Ledwie mi go starcza na podstawowe czynności, a na dodatkowe często go brakuje. Dodatkowe to moja dysertacja. Tyle myśli, buzująca wena twórcza, a tymczasem rozdział o ksenotransplantacji czeka, a poruszająca historia Baby Fae kołacze mi się gdzieś pod czaszką, ale nie została jeszcze włączona w treść mojej pracy. Odkąd mam dziecko na wiele moich tematów spojrzałam z nowej perspektywy i już nie jest mi tak łatwo pisać i czytać o okropnościach.
Baby Fae to dziewczynka, która urodziła się w USA w 1984 roku z zespołem hipoplazji lewego serca. W tamtych czasach jedyną szansą na przeżycie w takim wypadku była transplantacja. Tymczasem zamiast przeszczepić maleńkiej Baby Fae dostępne (brr... to też brzmi strasznie, w końcu organy nie rosną na drzewach, ale pochodzą od innych ludzi) serce noworodka, lekarz, naukowo zajmujący się ksenotransplantacją (przeszczep organów zwierząt człowiekowi), za zgodą rodziców dokonał przeszczepu serca młodego pawiana. Baby Fae zmarła wkrótce z powodu powikłań po przeszczepie.
Wiele w tej sprawie jest niejasności, przede wszystkim, czy lekarz miał prawo wybierać alternatywny sposób leczenia w sytuacji, gdy dostępna była tradycyjna metoda ratowania życia (przeszczep od ludzkiego dawcy). Czy rodzice dali swoją zgodę będąc w pełni poinformowanymi, czy nie zostali zmanipulowani. Byłoby to o tyle prostsze, że w znajdowali się w separacji, mieli problemy finansowe i problemy z prawem. Czy komitety etyczne wystarczająco dokładnie przeanalizowały ten przypadek, czy nie doszło do nadużyć. Ponadto trudno zaufać lekarzowi, który w swojej praktyce medycznej kieruje się światopoglądem religijnym. Ten lekarz (Leonard Bailey) stwierdził potem na konferencji prasowej, że nie wierzy w teorię ewolucji. Całość dopełnia fakt, że do 1997 roku dane Baby Fae i jej rodziców były trzymane w ścisłej tajemnicy, co nie ułatwiło pracy etykom próbującym obiektywnie ocenić ten przypadek.
Właściwie nie wiem, dlaczego piszę o tym wszystkim: nie należy to do tematów rosyjskich ani moskiewskich. Miałam pisać o Czeburaszce, miało byc sielsko i anielsko. A wyszło tak.
Zatem może jeszcze pociągnę ten wątek. Po pierwsze, (bio-)etyka nadal nie jest dość mocno ugruntowana w świadomości wielu naukowców i lekarzy, ale działalnośc komitetów etycznych jest bardziej restrykcyjna, więc dziś coś takiego już by się zdarzyć nie mogło. Po drugie, ksenotransplantacji nie przeprowadza się obecnie, właśnie ze względu na powikłania związane z odrzuceniem organów przez nasz system immunologiczny, a także przez możliwość zarażenia człowieka wirusami chorób zwierzęcych. Wyjątek stanowią przeszczepy zastawek serca swiń. W ogóle, pod uwagę brane są niemal wyłącznie świnie, a nie bliższe nam małpy naczelne, a to z kilku powodów, m.in łatwości hodowli, wielkości i podobieństwa organów, mniejszego ryzyka przeniesienia wirusów. Nie jestem jednak zwolenniczką ksenotransplantacji. Oczywiście, zabijanie zwierząt w celu ratowania czyjegoś życia jest bardziej dopuszczalne niż zabijanie na kotlety, ale skoro nauka rozwija się tak szybko, to jest szansa, że wkrótce będziemy mogli hodować organy w warunkach laboratoryjnych. Pozwalać im "rosnąć" jak roślinom. Taki przeszczep byłby mniej ryzykowny i nie wiązałby się z etycznymi problemami na osi dawca-biorca (kimkolwiek byłby ów dawca). Jeszcze jedna myśl: gdyby w nauce było więcej kobiet, to może nie doszło by do wielu bezsensownych i okrutnych eksperymentów. To taki wyświechtany banał, no i generalizacja (bywają okrutne kobiety i miłosierni mężczyźni), ale odkąd mam dziecko to tak mi się wydaje. Ktoś, kto w bólach dał życie, ma chyba dla życia większy szacunek.
Tak, teraz to już ten post zupełnie do niczego nie pasuje.

Śpiące dziecko to...

2011-08-31T21:27:00.001+03:00

Zasłyszane:
Dziecko pogrążone we śnie jest nie tylko urocze, ale i NARESZCIE!
:)

Gorki Leninskie

2011-08-19T17:25:00.000+03:00

Marząc i planując daleką wyprawę postanowiliśmy, póki co, więcej poruszać się po Podmoskowiu. Kupiliśmy w tym celu przewodnik (a także składany wózek) i po krótkim zastanowieniu nasz wybór padł na Gorki Leninskie. I to był strzał w dziesiątkę (w przeciwienstwie do wcześniejszej chaotycznej wyprawy do Gżeli).
Droga do posiadłości Gorki (przydomek Leninskie jest oczywiście późniejszy) nie sprawia (niemal) żadnych trudności nawet, gdy jedzie się z małym dzieckiem w wózku. Żadnych dworców, elektryczek: metrem do stacji Domodiedowskaja, a stamtąd autobusem 439 do przystanku Posiołok Gorki Leninskie.
Na sporym terenie mieści się kilka muzeów, ale my zdecydowaliśmy się tylko na zwiedzenie głównej atrakcji - samego dworku. Majątek należał kolejno do Trubeckich, Beketowych, Buturlinych i Łopuchinych. W XIX stuleciu, w okresie, gdy należał do generała Pisariewa, został wybudowany w nim główny budynek, wraz z dwoma skrzydłami. Jego dzisiejszy wygląd jest zasługą ostatniej właścicielki, Zinoidy Morozowej, wdowie po słynnym rosyjskim przedsiębiorcy, Sawie Morozow. Ta postać wzbudziła moją sympatię i współczucie, na przekór opowieściom przewodniczki, oddanej całym sercem wyłącznie następnemu mieszkańcowi majątku, którym był - jak sama nazwa wskazuje - Lenin. Żył i umarł w Gorkach, a od lat 50. wycieczki młodzieży i ludu pracującego nawiedzały to miejsce jako niemalże kultowe. Obecność maski pośmiertnej Lenina oraz sakralność miejsc naznaczonych jego obcowaniem (tabliczka: "Tą drogą wielokrotnie prezejeżdżał W.I.Lenin") powodowały, że było to jedno z najczęściej zwiedzanych miejsc w Rosji. Teraz popyt na Gorki Leninskie jest znacznie mniejszy, zwiedzający są sceptyczni, a kwiaty przynoszą ze soba już tylko Chińczycy i miałam wrażenie, że pani przewodnik, choć usiłuje to skrywać, tęskni za minionymi latami. Była entuzjastyczna, gdy mówiła "oto dlaczego Lenin wybrał właśnie nasz majątek", pewien paternalizm wobec zwiedzających, pieszczotliwe "nasz majątek" i "wybrał" w odniesieniu do zajęcia cudzego mienia powodowało, że miałam wrażenie bycia na jakiejś szkolnej akademii. To wrażenie spotęgowały muzealne kapcie, które wkładało się nie wiadomo po co - posadzki były przykryte dywanami i bieżnikami zupełnie niepasującymi do reszty wystroju. A wystrój był w większości oryginalny, zachowało się wiele mebli i przedmiotów należących jeszcze do Zinoidy Morozowej. Lenin nie chciał nic zmieniać. W ustach naszej przewodniczki brzmiało to jak pochwała skromności wodza proletariatu, do moich uszu jednak dochodziło inne przesłanie: te luksusowe wnętrza Leninowi się podobały. Żył sobie ten idealista wcale wygodnie: własny kinoprojektor, wanna zrobiona na zamówienie w Wielkiej Brytanii, działająca na zasadzie termosa, eletryczność i telefon (psuł się i Lenin się złościł, a ja odczułam mściwą satysfakcję słysząc o tym), a w garażu... rolls-royce. Spał i przyjmował gości w jednym tylko pokoju, żeby "nie onieśmielać ich wyglądem pozostałych pokoi". Przeniknięci podniosłością miejsca na paluszkach przechodzimy przez pokój, w którym Lenin zmarł, oto łóżko na którym leżał. Wdowa zadzwoniła do komitetu partii, przyjechał Stalin, spał tuż obok, o tu, a tutaj były wystawione zwłoki...
Przewodniczka niechętnie odnosiła się do Zinaidy Morozowej, bo ta "była skąpa, liczyła każdą kopiejkę". Ale to właśnie dzieki niej posiadłośc Gorki rozkwitła i została wyposażona w najbardziej postępowe wynalazki tamtych czasów. Gdy zaczęła się rewolucja Morozowa stanęła przed wyborem: emigrować zabierając z sobą co się da, ale pozostawiając majątek na niewątpliwe zmarnowanie, albo zostać na swoich włościach mając nikłą nadzieję, że wszystko jeszcze się ułoży. Została. Z początku miała "glejt", pozostała w swoim domu. Potem przeprowadzono ją do 6-pokojowego mieszkania na Arbacie. Potem kolejno odbierano jej pokoje, wreszcie wylądowała w komunałce. Tam umarła. A w jej domu "skromnie" pomieszkiwał sobie wielki idealista, snując plany światowej rewolucji proletariatu. Brrr...
Oprowadzanie trwało ponad godzinę i pomimo wyuczonej recytacji przewodniczki, kapci muzealnych i linek, które odgradzały praktycznie wszystko, bardzo mi się podobało. Gorzej miał Dimuha, bo trzymał na rękach Sofkę, a ta - zachwycona - śpiewała sobie i gaworzyła, dlatego Dimka musiał pozostawać o jeden pokój w tyle.
W środku można fotografować tylko za opłatą, więc zdjęcia są plenerowe:

Cmentarz Nowodziewiczy

2011-08-13T13:36:00.000+03:00

"Nowodziewiczej wycieczki" ciąg dalszy.

Cmentarz Nowodziewiczy to takie rosyjskie Powązki. Nekropolia, która odzwierciedla historię, na której spoczywają wielcy i sławni. Zaczęło się w XVI wieku, od pochówków na terenie Klasztoru Nowodziewiczego. Oto mogiła Denisa Dawidowa, generała i poety, który tłumił powstanie listopadowe:

Z latami rozrastający się Cmentarz Nowodziewiczy składa się dziś z czterech części. Jest piękny, szalenie ciekawy, zupełnie inny niż Powązki albo Cmentarz Łyczakowski we Lwowie. Zdecydowanie mniej skłania do refleksji, to raczej wielkie muzeum, przypomnienie historii. Nie ma tam lasu krzyży (zaledwie kilka), to bardzo świecki, bardzo ziemski cmentarz.

Sprawił na mnie takie wrażenie, jakby po śmierci wszyscy ci sławni ludzie nadal chcieli epatować swoją osobowością, oryginalnością, wielkością. Spacerując po tym cmentarzu wydawało mi się, że jestem na nadmorskim deptaku w szczycie sezonu, gdzie każdy chce "się pokazać".

Wiele tam wspaniałych, oryginalnych nagrobków, wiele prawdziwych dzieł sztuki. Między grobami chodzą wycieczki, przewodnicy opowiadają nie tylko biografie pogrzebanych tu sław, ale i tych, którzy tworzyli ich nagrobki. Choć widoczne są trendy nagrobkowe, to wiele jest też niezwykłych i oryginalnych obiektów, które streszczają życie zmarłego, a może nawet - podsumowują?

Wspaniałe swoim ciepłem (jak grób Nikulina) lub przerażające swoim tragizmem (jak grób żony Stalina) wszystkie mogiły to obiekty sztuki. Niektóre są bardzo oryginalne, niepowtarzalne, inne wpisują się w pewien kanon. Niestety, baterie w aparacie fotograficznym padły krótko po naszym wejściu na teren cmentarza. Utrwaliłam tylko pierwsze wrażenia. Musicie mi więc uwierzyć na słowo, albo pójść i przekonać się osobiście!

Klasztor Nowodziewiczy

2011-08-09T12:10:00.000+03:00

Weekend był piękny, tak jak piękna była pogoda i sama Moskwa. Wybraliśmy się na zwiedzanie Klasztoru i Cmentarza Nowodziewiczego.

Klasztor Nowodziewiczy to żeński klasztor prawosławny, obecnie łączący w sobie funkcje monasteru i muzeum. Założony w 1524 roku przez cara Wasyla III jako dziękczynienie za zdobycie Smoleńska w 1514 roku. Ten żeński klasztor dla wielu kobiet okazał się więzieniem i zesłaniem: Wasyl III chciał tam odprawić swoją żonę Solominiję, która po dwudziestu latach małżeństwa nie wydała na świat dziecka. Carski rozwód był pierwszym tego typu w Rosji. Car poślubił młodą Jelenę Glinską, która urodziła mu syna, przyszłego cara Iwana Groźnego, a Solominija trafiła do klasztoru w Suzdalu i jako Sofija Suzdalska została włączona w poczet świętych... Tak się losy ludzkie toczą...
Klasztor Nowodziewiczy ze względu na nieznaczną odległość od Kremla stał się przydwornym klasztorem i miejscem zsyłek "niepotrzebnych" kobiet z rodziny carskiej. Najsłynniejszą jego więźniarką była Sofia, siostra cara Piotra I Wielkiego, która konkurowała z nim o tron. Zwycięzca w tej walce umieścił ją w klasztorze wraz z oddziałem strzelców, którzy mieli zapobiec ewentualnemu wybuchowi nowego buntu. Później Piotr I zesłał do klasztoru także swoją żonę Jewdokię Łopuchinę.
W 1922 roku klasztor został zamknięty przez władze radzieckie i w jego murach powstało muzeum. W 1994 znów zaczął spełniać swoje funkcje religijne, a w 2004 roku został wpisany na listę Światowegoo Dziedzictwa Kultury UNESCO. W 2010 roku kompleks klasztorny przeszedł pod jurysdykcję Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej.
To takie ciche i nastrojowe miejsce w środku hałaśliwego miasta:

Nastrojowy spacer kontynuowaliśmy na Nowodziewiczym Cmentarzu, moskiewskim odpowiedniku Powązek. O tym będzie następny post.

Kra-so-ta

2011-08-04T09:28:00.000+03:00

Mam świadomość, że już niedługo ten blog może zamienić się w fotoblog i to wcale nie będzie dobrze. Jednak tak jest najłatwiej i najszybciej, co w mojej obecnej sytuacji jest decydujące. Co jakiś czas wydaje mi się, że Sofka sięgnęła apogeum swojego rozwoju w zakresie utrudniania życia mamie, że dalej już będzie z górki, a tu się okazuje, że kolejny etap wymaga ode mnie jeszcze więcej uwagi i troski. Może byłoby mi lżej, gdyby nie drewniana posadzka w całym mieszkaniu, wyobrażam sobie, jak idealnie amortyzuje upadki wykładzina podłogowa... echhh. Dlatego posty pisane są tu coraz większą rzadkością: trzeba chwilkę się zastanowić nad treścią, trzeba mieć kolejną chwilkę, żeby tę treść wystukać... Fotografie sprawdzają się znacznie lepiej.
Moskwa jest piękna i brzydka jak każde stare, rozwijające się i przeludnione miasto. Te piękne miejsca są do obejrzenia w każdym przewodniku, ale brzydota podwórek też jest warta przedstawienia. Przy czym mowa o podwórkach zadbanych, co roku odmalowywanych kolorową farbą, która co roku po zimie będzie odpadać płatami. O dziwacznych klombach z kwiatami, wreszcie o zabudowanych byle jak balkonach, bo to przecież dodatkowy metraż, kto by na nim sadził kwiatki?! Oto kilka zdjęć z mojej okolicy spacerowej:

Weekend na daczy

2011-07-26T12:12:00.000+03:00

Mól książkowy

2011-07-18T21:49:00.000+03:00

Rośnie nam mól książkowy, albo - jak kto woli - книжный червь:

Sofka ma na razie kolekcję pięciu książeczek dla naj-naj-najmłodszych i lubi je przeglądać. Książki są atrakcyjne, mają dziurki, przez które można zaglądać na kolejną stronę, okienka do otwierania, wydają odgłosy, no i mają ciekawe obrazki. Z jedną można się kąpać, a do innej przytulać.

Szczególnie warta polecenia wydaje mi się seria "Кто это там" wydawnictwa Лабиринт:

A Dimka kupił kolejne dwadzieścia tomów z serii detektywistycznej "Лекарство от скуки". I połyka je. A ja... hmm... czytam "Bioetykę i dziennikarstwo", "Koniec człowieka", "Bio-władzę w epoce biotechnologii" i choć w nich też ludzie umierają, to nikt nie rozwiązuje żadnych zagadek.

Poniedziałek

2011-07-11T15:23:00.000+03:00

Spaceruję z Sofką w okolicach Leninskiego Prospektu i widzę gęsto zaparkowane na chodniku samochody, co nie wzbudziłoby mojego zdziwienia, gdyby nie były to same czarne mercedesy:

A stały sobie one przed takim oto niepozornym biurowcem:

Gazprom. I wszystko jasne.

Tymczasem, wielce z siebie dumna, już drugi dzień robię konfitury z wiśni. Znajoma pisze do mnie: robię konfitury! Ja: O, to tak jak ja! A z czego? Bo ja z wiśni. Ona: z czereśni z koniakiem i czekoladą, z ostrych papryczek, z ananasa z rozmarynem, z pomidorów i cytryny i z cebuli na winie.
Są ludzie, którzy jednym zdaniem potrafią zepsuć komuś humor na cały dzień.

Tugeza i ... świat jest piękny

2011-07-06T21:40:00.000+03:00

Po dwóch i pół miesiąca wróciłam z Polski do Rosji. Znów wiele mnie zadziwia, na plus i na minus. Wokół domu wyasfaltowali dawno wydeptane ścieżki. Truskawki są strasznie drogie. Znów biegam po urzędach. Urządzam mieszkanie i mam parę nowych pomysłów na życie. No i pieluchy, pieluchy, pieluchy... Ale o tym wszystkim kiedy indziej.
Przypadkiem trafiłam na ciekawy blog. Blog ludzi dobrej woli, można powiedzieć. Czyli kogo? "Ludzie często z niepokojem pytają nas: kim jesteście? Wtedy trochę sie peszymy, czerwienimy się i nie wiemy co im odpowiedzieć w dwóch słowach. Nie jesteśmy żadną sektą, nie jesteśmy partią polityczną, nie jesteśmy fundacją charytatywną, co tam - my się ledwie znamy" - piszą o sobie na blogu http://together.ru/. Fajnie, że są tacy ludzie, że umieją się skrzyknąć, zorganizować coś pożytecznego i jeszcze pociągnąć za sobą innych. Kiedy cały świat wydaje się "be", to można wejść na taki blog i od razu nabrać przekonania, że nie jest jednak tak źle.

Oj, jakoś tak wyszło, jakbym właśnie myslała, że świat jest okrutny i zły. Nie, na szczęście mam jeszcze spory zapas optymizmu. A ten link zachowam sobie na później, na jesienne słoty.

Zmagania

2011-06-21T10:46:00.000+03:00

mmma-ma-ma-ba-bbba-ba-daa-daa-da-tttta-ta-ta-brrrr.... mmma-ma-maaa-ba-bbbaa-baa-daa-da-taa-ta-brrrrr....

Zasłyszane

2011-06-15T18:53:00.002+03:00

Zasłyszane od mamy sześciolatka:

-Mamo, tato! A jak powiedziałem Józiowi, że dzieci się biorą jak chłopiec wsadzi siusiaka w cipkę dziewczynki, to mi nie uwierzył…

- (konsternacja) A skąd ty to wiesz?

-Dziadek mi powiedział! Ale ja tak nigdy nie zrobię. Wstydziłbym się.

Urzędowy zawrót głowy

2011-05-14T20:54:00.000+03:00

W poniedziałek z krzyżem na ramieniu udaliśmy się na Sowiecki Prospekt 13. Na miejscu okazało się jednak, że tak jak nam mówił Piotr, (a nie jak twierdziła cała reszta), wizę wyjazdową możemy zrobić na ulicy Frunze 6. Pojechaliśmy tam. Panie w urzędzie były takie same jak w Moskwie, tj. tak samo nieprzyjemne. Od razu poczułam się swojsko. Urzędnik to urzędnik, niezależnie od tego, czy jest z Moskwy, czy z Kaliningradu.

Okazało się, że jednak przebywałam na terenie Rosji legalnie, bo wiza jest ważna. Ale nie jest ważna na granicy: na wyjazd muszę mieć jednak oddzielną wizę. Sofka też.

-Wizę tranzytową to powinna pani zrobić w Moskwie. Właściwie, to powinniśmy teraz panią odesłać do Moskwy.

-Aaaaaaaaaa…

-Tylko ze względu na dziecko zrobimy wyjątek i dostanie pani wizę u nas. Potrzebne będą: zdjęcia paszportowe pani i dziecka, wypełnione wnioski, opłata skarbowa, kopia paszportu pani i dziecka, kopia starego paszportu, kopia starej wizy, kopia aktu ślubu, kopia aktu urodzenia, kopia dowodu osobistego męża. (Wyjeżdżając, po chwili wahania, wzięłam ze sobą wszystkie dokumenty „na wszelki wypadek”. Ufff). Wiza będzie w ciągu dwóch-trzech dni.

-Yyyyyy…. A nie dałoby się wcześniej, ykhm, dziś? Zatrzymaliśmy się w hotelu, nie liczyliśmy się z taką możliwością, dziecko, pieluchy, rodzina czeka…

-No cóż, zobaczymy co się da zrobić. Proszę przyjśc o trzeciej.

O trzeciej wiza była gotowa. Cała praca polegała na wydrukowaniu jej i podpisaniu przez panią kierownik, która siedziała w innym budynku. A teraz ja się pytam: jeśli można było zrobić tę wizę praktycznie od ręki, tego samego dnia, to dlaczego chciano mnie (i pewnie wszystkich innych przede mną i po mnie będących w takiej sytuacji) odesłać do Moskwy? Dlaczego jeśli można wizę zrobić w trzy godziny, to robi się ją w trzy dni? Dlaczego, żeby dostać nową wizę roboczą odesłano mnie z małym dzieckiem do Polski i dlaczego czekam teraz tygodniami na dokumenty, z daleka od męża i domu?

Ale nie był to koniec przygód: z wywieszonymi jęzorami i masą bagażu dopadliśmy na dworcu autobusowym do kierowcy busa: -jedzie pan do Polski? -Tak. -Weźmie nas pan ze sobą? -Dobra. -Wysadzi nas pan w Bartoszycach? -Tak, nie ma sprawy.

Wysadził nas w Braniewie.

Na granicy podaję swój paszport. Celniczka ogląda go, zabiera wizę tranzytową i oddaje mi dokument. Bierze paszport Sofki. Ogląda go, ogląda wizę, kartkuje, myśli: -Ale dziecko nie ma wizy pobytowej w Rosji. Mnie oblał zimny pot, ale z kamienną twarzą mówię: -To dziecko urodziło się w Rosji. –A, w porządku.

Wreszcie po polskiej stronie. Wolność!!!

Wielkanoc w Kaliningradzie…

2011-05-14T00:21:00.000+03:00

…była nieodczuwalna. Zero nastroju świątecznego. Można powiedzieć, że Wielkanoc w tym roku mnie ominęła.

Rodak podwiózł nas z lotniska do hotelu, z którego byliśmy tak zadowoleni, że muszę się przy nim przez chwilę zatrzymać.

Hotel Navigator położony jest wprawdzie na obrzeżach Kaliningradu, ale oddalony od centrum miasta o 10 minut jazdy, wszak Kaliningrad to nie Moskwa i słowo „obrzeża” ma tu nieco inne znaczenie. Wprawdzie gośćmi poza sezonem są tam głównie pary szukające ustronnego miejsca, a motto hotelu brzmi „nie zadajemy zbędnych pytań”, ale Navigator jest wyposażony w podjazdy dla wózków i pokoje dla niepełnosprawnych, basen, saunę oraz salę konferencyjną, można więc śmiało rzec, że każdy znajdzie tu coś dla siebie. Zresztą, hotel ten, jak sama nazwa wskazuje, jest nierozerwalnym żeglarskim węzłem związany z tematyką morską. Morski wystrój korytarzy, książki marynistyczne na półkach, łodzie i kajaki podwieszane pod sufitami, wreszcie mapy na ścianach. Każdy pokój to „kajuta” poświęcona jakiemuś odkrywcy nowych lądów, którego życiorys wypisany jest na ścianie. A wszystko czysto i gustownie. Serwis w hotelu był doskonały, ceny przyjemnie nas zaskoczyły, a restauracja hotelowa to w ogóle jakieś bajkowe miejsce: jedzenie wyszukane i wyśmienite, a ceny o połowę niższe od moskiewskich. Gdybyście wybrali się kiedyś do Kaliningradu, to polecam!

Wielka Sobota, minęła nam na nerwowych telefonach i kolejnej próbie wydostania się z Rosji, która w owym momencie obrzydła mi całkowicie. A w niedzielę, czyli pierwszy dzień świąt, złożyliśmy naszym rodzicom życzenia świąteczne przez skypa i ruszyliśmy na podbój Kaliningradu. Skoro już los nas tak nieprzyjemnie rzucił w tę stronę, przykuł przemocą do tego miejsca na nie wiadomo jak długo, to trzeba ten czas wykorzystać, chwycić miasto za rogi i nie dać się smutkowi!

Kaliningrad, ogólnie rzecz biorąc, nie wywarł na nas jakiegoś wielkiego wrażenia. Średniej urody miasto, dużo militarnych akcentów, ceny niższe, a ludzie dużo przyjemniejsi niż w Moskwie. Aż strach było kogokolwiek pytać o drogę, bo zamiast moskiewskiego burknięcia „nie wiem” albo zniecierpliwionego „prosto i na lewo” ludziezatrzymywali się, wskazywali drogę, powtarzali po kilka razy, żebyśmy na pewno zapamiętali, zapewniali, że to niedaleko, albo sugerowali, czym można by podjechać. Ciekawe były opowieści taksówkarzy, na przykład o tym, że gdy na jednej z ulic zaczęto starą kostkę brukową zastępować asfaltem, (w którym natychmiast pojawiły się dziury i stojąca po deszczach woda) to okoliczni mieszkańcy protestami wymusili zaprzestanie zmiany nawierzchni na swoich ulicach. Mieszkańcy Kaliningradu słyną ze swoich opozycjonistycznych wystąpień.

Swoje kroki skierowaliśmy najpierw do ZOO. Ci, którzy swiętowali Wielkanoc-Paschę byli już po świątecznym śniadaniu, ale domyślam się, że dla większości była to po prostu niedziela. ZOO było pełne rodzin z dziećmi. Woliery zwierzaków w kiepskim stanie, zwłaszcza tych większych i bardziej wymagających. Największe wrażenie zrobił na nas hipcio (od dzieciństwa mój ulubiony mieszkaniec każdego ogrodu zoologicznego), którego poza dobitnie podkreślała nasz nastrój:

Rozczuliła nas kangurzyca z kangurzątkiem:

Potem był spacer po mieście i zwiedzanie Muzeum Oceanu. Jeszcze później podejście do Muzeum Bursztynu, które okazało się, niestety, już zamknięte. Nie odwiedziliśmy grobu Kanta, nie mogę tego przeboleć.

Polski akcent, ale coś z nim nie tak. Ukraińskie motywy ludowe, niepolski Demian...

Z niecierpliwością wyczekiwaliśmy poniedziałku, drugiego dnia świąt, (w Rosji to dzień roboczy), kiedy to nasze losy miały się wyjasnić...

Kaliningrad, czyli nie tak miały wyglądać święta

2011-05-10T10:51:00.001+03:00

Święta mielismy spędzić u mojej mamy. Jak zwykle. Ale tym razem inaczej – bo z Sofką. Lot mielismy z przesiadką w Kaliningradzie. Do Kaliningradu wszystko było ok. Tamtejsze lotnisko okazało się mniejsze niż Warszawski Dworzec Centralny. Zdaliśmy bagaż i z szerokimi uśmiechami (bo Sofka tak dzielnie znosi lot) podchodzimy do kontroli paszportowej, a tam… -„ale pani nie poleci”. –„!?”. -„Pani nie ma ważnej wizy, pani znajdowała się w Rosji nielegalnie”. –„!?”. I co – nielegalnie pracowałam w państwowej firmie, nielegalnie wyszłam za mąż, nielegalnie urodziłam dziecko? Całe moje moskiewskie życie okazało się nielegalne, czyli jakieś takie nieprawdziwe, nieprawidłowe, na niby…?

Zmieniłam nazwisko po ślubie i od tego momentu zaczęły się moje kłopoty. Bo dla absurdalnej biurokracji rosyjskiej stałam się nowym czlowiekiem. Człowiekiem rozdwojonym. Dwojgiem ludzi.

Bo mam starą wizę na stare nazwisko w starym paszporcie, a w nowym nie mam nic. Strona z wizą nie została anulowana, bo jeszcze działa. W naszej ambasadzie, gdzie robiłam nowy paszport, specjalnie zostawili mi tą stronę z wizą. Zresztą „na wszelki wypadek” wzięłam ze sobą w tę podróż całą teczkę dokumentów – swoich i Sofki, z aktem ślubu w obu językach włącznie.

Jak nam powiedziano na dwóch granicach (samolotowej i samochodowej, bo i tego sposobu wydostania się z Rosji próbowaliśmy), na całym świecie można w ten sposób przekraczać granicę, a w Rosji nie. Problem był też z Sofką, bo ona nie ma żadnej wizy w polskim paszporcie, ale np. na samochodowym by ją przepuścili. Ogólnie spotkaliśmy się z życzliwością i zrozumieniem, ale przepisy to przepisy. Celnik na przejściu samochodowym powiedział, że jeśli nas przepuści, to ryzykuje swoją posadą.

Kiedy staliśmy przed okienkiem kontroli paszportowej w Kaliningradzie na lotnisku i dramatycznie szybko ciemniało mi przed oczami, to urzędniczka powiedziała jeszcze: „Pana dokumenty są w porządku – leci Pan?”.

Dimka nie skorzystał z tej mozliwości i nie poleciał na święta do teściowej zostawiając swoją żonę i niespełna 6-miesięczną córkę na lotnisku w obcym mieście. Zamiast tego pognał po bagaż, żeby ten nie odleciał bez nas. Bardzo uprzejmy i współczujący kierownik kontroli paszportowej dał mi wybór: albo rezygnuję z lotu, oddaję bilety i „nie było próby przejścia przez granicę”, albo próba była i wtedy on mi wlepia karę pieniężną. Jak się później dowiedziałam w FMS w Kaliningradzie, o karze pieniężnej dla mnie nie powinno było być mowy, bo mam „ważną wizę i znajdowałam się na terenie Rosji legalnie”. No niechże się oni zdecydują wreszcie – pomyślałam – bo już sama nie wiem, czy byłam nielegalną imigrantką czy legalnym specjalistą zagranicznym. I z jakiego paragrafu przepadły bilety lotnicze dla całej rodziny, (że o świętach już nie wspomnę)?!

Na lotnisku najbardziej pomocny okazał się rodak, Piotr, pracownik LOT-u. Najbardziej pomocny i najlepiej poinformowany. Bo miła pani z FMS, która dyżurowała na lotnisku i starała się ze wszelkich sił dać mi dobrą radę podała mi nieaktualny adres biura FMS, do którego mam się udać. Ten sam nieaktualny adres podała mi również przemiła pani konsul, która dzwoniła do mnie wielokrotnie tego dnia, podając wszelkie informacje i porady praktyczne, które, niestety, nie na wiele się zdały. A Piotr zawiózł nas do hotelu, dał swój numer telefonu i powiedział, że jeśli coś wykombinujemy, to może nas zawieźć do Polski, bo on własnie wieczorem jedzie do Gdańska. To przepełniło czarę goryczy: nie dość, że wszyscy bez problemów jadą na ojczyzny łono, do swoich rodzin, wielkanocnych koszyczków i zastawionych świątecznych stołów, to jeszcze jestem tak blisko, rzut kamieniem, marne 30 kilometrów, no i to mój kraj, ja mam pełne prawo do niego wrócić! Tymczasem okazało się, że swobodnie podróżować może tylko Dimuha, a dwie obywatelki Polski mogą tylko smętnie patrzeć za odlatującym w siną dal samolotem.

Nic nie dało się zrobić. Bo weekend. Mieliśmy w poniedziałek z rana udać się do służby migracyjnej w centrum Kaliningradu i poprosić o wizę wyjazdową dla mnie i na wszelki wypadek dla Sofki.

Dalszą część tej dramatycznej relacji zdam w następnym poście.

Sofka podróżniczka

2011-05-08T20:25:00.000+03:00

Sofka jest już małym podróznikiem. W szóstym miesiącu życia pokonała trasę Moskwa-Kaliningrad-Warszawa-Praga-Warszawa, a w perspektywie jest jeszcze wyjazd do Niemiec. Nawet mielismy pomysł, żeby fotografować ją na tle zabytków, jak Amelie ogrodowego krasnala. Ale Sofka sama w sobie jest piękna, żadnych zabytków dla zwiększenia jej atrakcyjności nie potrzeba!

Postój w Kaliningradzie był przymusowy (o tym napiszę oddzielnie), ale przekonał nas, że z Sofki w podróży jest kompan doskonały – nie marudzi, ciągle w dobrym humorze, kiedy jest śpiąca to po prostu śpi, nie zwracając uwagi na otoczenie. Zimą problem byłby z karmieniem i przewijaniem, bo trzeba by było szukać ciepłego miejsca. Ale teraz nie ma z tym kłopotu: przewijam Sofulę w wózku, no i przełamałam się z karmieniem - nie należę do matek ochoczo wystawiających cyca. Jeśli jest oddzielne miejsce przeznaczone do karmienia, to do niego idę, ale najczęściej takiego miejsca nie ma, więc opatulam się kocykiem i pod nim karmię Sofkę. Ona wtedy lepiej zasypia, a ja nie zmuszam nikogo do oglądania swoich golizn.

Zdaje się, że najtrudniej poruszać się z wózkiem po… Moskwie. Warszawa jest miastem pod tym względem prawie idealnym. Większości schodów towarzyszy podjazd. Są niskopodłogowe autobusy, równe chodniki. W Kaliningradzie też było nienajgorzej (w porównaniu z Moskwą), ale najbardziej zaskoczyła mnie Praga – niby zabytki, niby kostka brukowa, a okazuje się, że są i podjazdy, i niskie krawężniki i poruszaliśmy się bez szczególnych problemów. Nierówności podłoża były akurat takie, że Sofka idealnie przy nich zasypiała – ukołysana. (Choć może to zasługa nie kostki brukowej, ale czeskiego piwa w matczynym mleku).

Dlatego, pełni optymizmu, snujemy plany pozaeuropejskiej podróży.

Sofka – turystka pełną gębą:

Wesołego Alleluja!

2011-04-22T22:01:00.000+03:00

Życzę Wam pięknych Świąt!

foto: http://blogs.mail.ru/mail/adelina60/5F19530BECE0D1FC.html

"Idiota"

2011-04-18T13:23:00.001+03:00

"Zbrodnia i kara" to chyba najbardziej optymistyczna powieść Dostojewskiego - powiedział przybity Dimuha patrząc na końcowe napisy ostatniego odcinka serialu "Idiota". Mnie też było smutno, choć błysk w oku księcia Myszkina w ostatniej scenie daje nadzieję, że wszystko jeszcze się ułoży. Występujący w głównej roli Jewgienij Mironow nie grał księcia Myszkina. On nim był. Prawie wszyscy aktorzy wystepujący w tym serialu (choć to słowo zwykle oznacza produkcję o niższych walorach) byli doskonali. Kilku było po prostu dobrych. Słabych i przeciętnych tam nie było. Sceneria, kostiumy, zdjęcia - wszystko autentyczne aż do bólu. Mowa o produkcji w reżyserii Władimira Bortko z 2003 roku. Nie trzeba wielkiego ekranu ani efektów specjalnych, nie trzeba żadnego 3D, żeby zapomnieć się i zatracić oglądając tę ekranizację. Wielkie kino. Ja nie polecam tego serialu, "polecam" - to za mało. "Idiotę" trzeba obejrzeć!

foto z portalu www.ruskino.ru

Jewgienij Mironow zagrał także w serialu "Dostojewski". Oczywiście, główną rolę. Nie widziałam go jeszcze, ale jeśli jest choć w połowie tak dobry jak "Idiota", to czeka mnie wielka kinomańska uczta. Już się na nią cieszę.

Какая страна, такая и погода...

2011-04-11T16:29:00.001+03:00

Wracałam dziś około godziny 10 z pobrania krwi (przegląd medyczny niezbędny do tego, aby otrzymać wizę roboczą) z Sofką w wózku. Trasa była długa, wiodła głównie wzdłuż ulicy Profsojuznej. A w portfelu miałam gruby banknot - 5000 rubli (czyli około 500 złotych). Tak mnie przyjemnie te pieniądze paliły, tak mnie łaskotały, tak prosiły: "no wydaj nas, no kup coś". Najprzyjemniej byłoby wejśc do sklepu z ciuchami, a nie brakowało ich po drodze. Albo jeszcze lepiej: z butami! A na odcinku Akademiczeskaja-Profsojuznaja sklepów i z jednym, i z drugim jest mnóstwo. Niestety! Zazwyczaj do raju konsumpcyjnego prowadzą trzy schodki, a dalej podwójne drzwi, z których pierwsze otwieraja się na zewnątrz, a drugie do środka. Dla mnie z Sofką jest to przeszkoda nie do pokonania. Powzdychałam zatem smętnie do ładnie ubranych manekinów na wystawach i pomyślałam, że fajnie byłoby kupić choćby mleko, twaróg i kefir (strasznie lubię nabiał!*). To o tyle prostsze, że sprzedaje się je w budkach, do większości z nich żadne schodki nie prowadzą, Niestety, na całej trasie nie znalazłam ani jedego sklepiku, który spełniałby dwa warunki: mogłabym zrobić w nim zakupy z dziecięcym wózkiem oraz ekspedientka wydałaby mi resztę z pięciotysięcznego banknotu.

Nie pamiętam, żeby w Polsce były takie problemy z wydawaniem reszty. To kolejna przypadłość czysto rosyjska. Przy czym, o ile w Polsce w takim wypadku ekspedientka idzie rozmienić pieniądze, to tutaj oczekuje się tego od klienta! Ja w takiej sytuacji udaję, że nie wiem o co chodzi, a kiedy sprzedawca zwraca się do mnie wprost, żebym rozmieniła banknot, to rezygnuję z zakupów. Bo chciałabym być w sklepie obsłużona, a nie obsługiwać.

Tyle rzeczy mnie w Moskwie drażni i wkurza, że aż się dziwię temu, że jednak tu mieszkam i jestem ogólnie zadowolona. Moje zadowolenie wynika chyba głównie z tego z kim jestem, a nie gdzie jestem. A odkąd mam ze sobą zawsze Sofkę w wózku i moskiewskie atrakcje w postaci spacerów po centrum, teatrów i restauracji stały się przeszłością, to zobaczyłam Moskwę z trochę innej strony. Oczywiście, wiele doceniłam, na przykład rosyjską służbę zdrowia (ale to temat na oddzielny post). Jednak trudy dnia codziennego matki z wózkiem przeważają. I zrobiłam się strasznie marudna. Za każdym razem, kiedy stoję na skrzyżowaniu (a światła zmieniają się tu tak długo!) to obruszam się wciąż na nowo o to samo. Już mnie samą to denerwuje, ale nie mogę się powstrzymać, żeby nie pomstować na kierowców, którzy zatrzymują się na pasach, parkują na chodnikach, wyprzedzają na trzeciego, niespodziewanie wyskakują zza zakrętu i bez przerwy trąbią. Piesi zachowują się jakby im życie było niemiłe, przechodzą po pięciopasmówkach pomiędzy rozpędzonymi samochodami, nie czekają na zielone światło i lezą jak krowy. Do tego wszechobecny papierosowy smród oraz szpetota. W ciągu kilku cieplejszych dni ludzie zdążyli wyskoczyć z czerni i wbić się w bardziej radosne kolorki. Aż miło było popatrzeć. Niestety, znów zrobiło się wstrętnie zimno, resztki czarnego śniegu zalegają na łysych trawnikach, wokół szkielety bezlistnych drzew i brudne samochody. A zmęczone i rozdrażnione ludziska znowu w zimowych czarnych kurtach.

***
Zrobiłam przerwę w pisaniu i w tym czasie przeszła mi ochota na marudzenie. Jestem pełna energii, bo wkrótce pojadę do Warszawy, która - w porównaniu z Moskwą - jest miastem przyjaznym dla matek z dziećmi. Przynajmniej tak mi się wydaje z odległości. Pojadę, przekonam się. Teraz układam plan i wybieram miłe miejsca, do których bez problemu wejdę z wózkiem. Nie mówiąc już o tym, że dojadę do nich niskopodłogowym autobusem.

*Niedawno moje podniebienie zapoznało się ze smakiem ряженки i zakochało się w nim. Wydaje mi się (czy mam rację?), że ten boski mleczny napój nie ma swojego odpowiednika w Polsce.

Wstaję rano i oczom nie wierzę

2011-04-09T10:37:00.000+03:00

Wstaję rano i oczom nie wierzę, bo za oknem... biało.
Na tym tle rozmowy z Dimuhą o kupnie klimatyzacji wydają mi się surrealistyczne.

Spis powszechny w Polsce i w Rosji

2011-04-08T10:12:00.000+03:00

W Polsce: spis powszechny i obowiązkowy, ale okazuje się, że źle chroni dane osobowe. Mamy ustawę o ochronie danych osobowych, ale teraz te dane mają być dostępne w sieci i zdane na łaskę i niełaskę hakerów i wszelkiej masci oszustów. Z kolei podanie nieprawdziwych informacji o sobie jest karalne. Ot, taka demokracja...
A jak jest w tej "niedemokratycznej" Rosji? Spis powszechny odbył się całkiem niedawno, w październiku zeszłego roku. Udział w nim - nieobowiązkowy. Dane podawane dobrowolnie, przy czym można było nie odpowiadać na niewygodne pytania. Okazało się, że w Rosji mieszkają ufoludki, krasnale, elfy, "polscy Żydzi", "rosyjscy Niemcy", dziadki mrozy oraz wiele innych narodowości. A na poważnie: u nas burza w szklance wody z powodu Ślązaków, a tymczasem w Rosji pojawiła się nowa narodowość: duża liczba mieszkańców Syberii określiła się jako "Syberyjczycy" (bo chyba tak należałoby poprawnie przetłumaczyć rosyjskie słowo "сибиряк"). I znowu: siła w blogu! Całą akcję zainicjował rosyjski bloger Aleksandr Konowałow, który - podobno - chciał w ten sposób zwrócić uwagę władz na problemy Syberii, a nie zainicjować jakikolwiek ruch separatystyczny. Sprawa jest istotna o tyle, że zgodnie z pawem, jeśli daną narodowość zadeklaruje jakiś określony procent ludności (nie wiem jaki dokładnie), to tę narodowość należy uznać za oficjalną. Kto wie, może w Rosji pojawią się zatem Syberyjczycy, jesli nie przy okazji tego spisu ludności, to może przy następnym, gdy inicjatywę podchwyci jeszcze więcej osób.

Pod rosyjskimi łóżkami

2011-04-01T14:40:00.000+03:00

Są zawody, które chętniej wykonujemy za granicą, albo w których chętniej zatrudniamy obcokrajowców. Najlepszy przykład - sprzątaczka.
Jak powszechnie wiadomo, w Niemczech sprzątaczkami są Polki. Niedawno jedna z nich zemściła się na swoich pracodawcach i napisała książkę "Pod niemieckimi łóżkami". Nie wiem, czy sama książka warta jest przeczytania, ale pomysł jest niezły. O tym, co znajduje się pod polskimi łóżkami najlepiej wiedzą Ukrainki. Może któraś z nich też zdecyduje się na zdemaskowanie polskich brudów. A w Rosji sprzątaczkami (a nawet bardziej elegancko, bo domrabotnicami) są Uzbeczki. Jedna z nich sprząta u mojej sąsiadki i ma na imię Margo. Prawie tak samo jak królowa Margot... A moja sąsiadka ma kawalerkę i bardzo zadbane dłonie.

Kim jest Navalny?

2011-03-30T16:50:00.000+03:00

Miało być o Navalnym już dawno temu, ale nie mogłam się zebrać. Bo remont, bo dziecko, bo przeprowadzka, która na dobrą sprawę wciąż jeszcze trwa.

Kim jest Aleksiej Navalny? Dla niektórych to człowiek opatrznościowy, ratunek dla tonącej w korupcji Rosji, dla innych to "ustawka" - kremlowski bądź amerykański "projekt".

Foto z bloga navalnyj.livejournal.com

Sam Navalny twierdzi, że działa, bo "nienawidzi ich wszystkich", bo ma ich już dość, podobnie jak i większość społeczeństwa. "Oni" - to rekiny biznesu, rzesza urzędników oraz wszyscy członkowie partii Jedna Rosja. Partię tę ochrzcił zresztą mianem "partii żulikov i vorov" czyli "partii oszustów i złodziei".

Foto z bloga navalnyj.livejournal.com

Kim by nie był Navalny - na razie cieszy się milionowym poparciem. Dosłownie i w przenośni: na założoną przez niego firmę "RosPił", która ma za zadanie walczyć z korupcją w ciagu pierwszego dnia zbiórki pieniędzy wpłynął milion rubli. Sam Navalny twierdzi, że to nie tylko miara zaufania, jakim darzą go ludzie, ale także miara ich niezadowolenia z obecnej sytuacji. Ogólnie opinia jest taka, że dobrze, że pojawił się ktoś taki jak Navalny i weźmie się za rozgonienie bandy darmozjadów. Przy czym wielu dodaje: jest mi obojętne, czy to jest jakiś "projekt" czy nie, bo odwala kawał dobrej roboty.

Aleksiej Navalny to prawnik z wykształcenia, którego historia polityczno-społecznego sukcesu zaczyna się od tego, że jako mniejszościowy akcjonariusz dużego przedsiębiorstwa (nie pamiętam jakiego, może Gazpromu, a może jakiegoś innego) zażądał przedstawienia danych o finansach firmy. Będąc pewnym, że odbywa się tam jakiś przekręt i to na niemałą sumę, zaczął walczyć w sądzie o swoje prawa, pisząc o tym jednocześnie na blogu. Blog okazał się strzałem w dziesiątkę, bo skupił wokół niego setki tysięcy niezadowolonych i niepogodzonych z panującą sytuacją polityczną i gospodarczą. To kardynalnie nowa forma opozycji, z którą władze muszą się liczyć. A dla mnie to dowód na to, że społeczeństwo obywatelskie w Rosji zaczyna istnieć i to od razu w wielkim stylu. "Russkij Reporter" w swoim artykule o Navalnym pokazuje, że takich "małych Navalnych" jest znacznie więcej, a między wierszami czuć jakiś żal, a może i podejrzliwość, że jednego słychać tak dobrze, a o pozostałych nie wie nikt. Tymczasem odwalają taką samą robotę, a czasem nawet ryzykują znacznie więcej niż sam Navalny. No tak, ale nikt z nich nie posłużył się takim narzędziem, jakim jest internet. I nie skorzystał z tej tuby, która pozwala dotrzeć ze swoim głosem do tysięcy ludzi.

Popularność może jednak Navalnego zniszczyć. Z bloga przeniósł sie do radia i telewizji, jest zapraszany na konferencje, na spotkania z publicznością. Pytany, czy będzie kiedyś kandydował na prezydenta Rosji nie mówi "nie". Jednak dla większości nawet, jeśli swoimi akcjami stara się zbić polityczny kapitał, nie stanowi to żadnego problemu. Ważne, że jest uczciwy i tropi tych, którzy okradają państwo.
Takie jest właśnie zadanie "RosPiła", który śledzi przede wszystkim państwowe zakupy oraz przetargi państwowych firm i instytucji. Znakomita większość z nich jest "ustawiona". Po publikacjach Navalnego na blogu większość przetargów i zakupów została odwołana. Licznik na stronie "RosPiła" pokazuje w tej chwili, że wyjawiono nadużycia na łaczną sumę 417 980 000 rubli, a dzięki interwencjom udało się powstrzymać nadużycia na łączną sumę 337 540 000 rubli. To musi robić wrażenie.

Navalny to bez wątpienia kontrowersyjna postać. Podejrzewany o nacjonalistyczne poglądy, o polityczne zapędy, wreszcie o to, że jest marionetką w rękach kogoś potężniejszego. Ale - powtórzę za tysiącami Rosjan - bez względu na to, jak jest naprawdę, szczerze mu kibicuję. Rób tak dalej, Navalny!

Niebezpieczeństwa czyhające na dziennikarza oraz news z Profsojuznej

2011-03-25T11:41:00.000+02:00

O tym, że dziennikarstwo w Rosji jest niebezpieczne przekonał się nasz znajomy, korespondent duńskiej gazety. Przysłał nam wiadomośc, że podczas reportażu doznał wstrząsu mózgu. Rzeczywiście, naszą pierwszą myślą było: policja albo bandyci! Potem okazało się, że zderzył się z ... drzwiami. W Rosji na dziennikarza czyhają najróżniejsze pułapki.

A tymczasem u nas remont i przeprowadzka. Niedaleko, bo tylko z 12 na 3 piętro (to po rosyjsku, a po polsku z 11 na 2), ale metraż wyraźnie nam się powiększył, można powiedzieć, że dwukrotnie: kawalerkę zamieniliśmy na 2 pokoje. Czuję się teraz, jakbym zamieszkała w pałacu. Teraz musimy głośno krzyczeć, żeby się usłyszeć, a nawet zdarza się nam wołać "a gdzie jesteś?" :)

Rosja - dziki, stumilowy las?

2011-03-11T09:55:00.000+02:00

Czytając cudze blogi oraz wspominając błędy młodości doszłam do wniosku, że... moje małżeństwo nie nosi najmniejszych oznak małżeństwa wielokulturowego! Nie ma w nim żadnych "etno-smaczków", żadnych kulturowych różnic, a co za tym idzie, konieczności ustępstw i kompromisów.
Nie ma żadnych różnic w podejściu do wychowywania Sofki, nie ma problemów językowych, co wynika chyba także z tego, że "rozumiemy się bez słów"... Różnice kulinarne, (a wiadomo, że kuchnia to ważny kulturowy wyznacznik), także nie wynikają z róznic narodowych, bo to, że ja uwielbiam makaron, a Dimka za nim nie przepada to nie jest raczej rezultat kulturowej przynależności.
Albo Rosjanie i Polacy są sobie kulturowo tak bliscy, albo znaleźliśmy się nieco z boku tradycyjnych podziałów.
To samo dotyczy moich rosyjskich znajomych, którzy nie stanowią już dla mnie źródła etnologicznych obserwacji. Mam wrażenie, że nie różnimy się wcale, tzn. nie bardziej, niż to wynika z różnic charakterologicznych, jakie pojawiają się w jednolitej narodowościowo grupie osób.Więcej etnologicznych spostrzeżeń miałam podczas kilkuletniego pobytu w Niemczech, gdzie nie udało mi się do końca pokonać poczucia obcości. I to pomimo pobytu dłuższego niż mój pobyt w Rosji, pomimo studiów i pracy, pomimo tego, że Berlin był o wiele bardziej przyjazny i gościnny niż Moskwa.

Jednak nie znaczy to, że wrosłam w moskiewską codzienność! Z tyloma rzeczami wciąż nie mogę się pogodzić i zaakceptować ich. Największym moim wrogiem jest rosyjska biurokracja. Zresztą wycelowana nie tylko w obcokrajowców, ale i w tuziemców, głównie w inogorodnych. Chociaż pewne zmiany już nastały (na przykład ułatwiono procedury rejestracji tymczasowej), to jednak zwykły obywatel ma wciąż pod górkę. Poza tym denerwuje mnie chaotyczny ruch uliczny. To też odrębna kwestia, można opisywać ją godzinami i nie wyczerpać tematu. Dla pieszych zmorą są zastawione samochodami chodniki (brak miejsc parkingowych w całym mieście!), dla kierowców - samochody uprzywilejowane, tzw. migałki. Wielu polityków, biznesmenów i innej swołoczy, której to wcale nie prztysługuje, jedzie na sygnale, łamiąc przy tym zasady ruchu drogowego. Opinią publiczną co i raz wstrząsają informacje o wypadku, w którym giną niewinni ludzie, a ci, którzy jechali na sygnale pod prąd w swoich luksusowych samochodach wychodzą bez szwanku i na dodatek zostają uniewinnieni! Ponieważ jednak miarka się przebrała, to powstał ruch społeczny - grupa entuzjastów oraz osoby postronne, które im sporadycznie pomagają - walczący z tym bezprawiem na drogach. Oczywiście nie byłoby to możliwe bez internetu (chwała technologiom!). Kto jest świadkiem złamania zasad ruchu drogowego albo co gorsza spowodowania wypadku przez nielegalnie posługujący się syreną pojazd nagrywa zdarzenie i wysyła na bloga aktywistów. Materiał dowodowy jest i nie jest już tak prosto sprawcy przekupić albo zastraszyć stróży porządku. Najgłośniejszy taki wypadek zdarzył się w zeszłym roku na Leninskim Prospekcie, kiedy to prezes LUKOILU jadąc pod prąd zderzył się z czołowo z samochodem, w którym jechały dwie kobiety. Obie zginęły na miejscu. Jedna była cenionym lekarzem, druga, jej synowa, osierociła trzymiesięczne dziecko. Biznesmen wyszedł bez szwanku, nie tylko z wypadku, ale i ze sprawy sądowej. Jak przeczytałam w jednym z ostatnich numerów "Russkiego Reportera", sprawa sądowa (apelacje) ciągną się nadal, ale o sprawiedliwośc walczy już tylko dziadek osieroconego dziecka - ojciec zmarł wkrótce po swojej żonie, dostał wylewu. Niedawno zdarzył się podobny wypadek, tym razem samochód polityka zderzył się czołowo z samochodem (prawidłowo!) prowadzonym przez 23-letnią dziewczynę. Ona w stanie ciężkim znalazła się w szpitalu, politykowi nic się nie stało, jego szofer zginął na miejscu. I może właśnie dlatego, że umarli nie mają głosu, winą obarczono szofera. A przecież główny sprawca siedział z tyłu. Ot, taka długa dygresja na temat niebezpieczeństw ruchu ulicznego.
Wracając do tego, co mnie w Moskwie drażni, to muszę jeszcze wspomnieć o wszechobecnym dymie papierosowym. Z wielką nadzieją wypatruję wprowadzenia ograniczenia palenia w miejscach publicznych. Na razie palić można wszędzie, a znaleźć kawiarnię czy restaurację z salą dla niepalących z prawdziwego zdarzenia (czyli cos innego niż trzy stoliki oddzielone od reszty sali wielkim rododendronem) to wciąż trudniejsze niż wejść do restauracji lub kawiarni z miejscami wyłącznie dla palących.
Kolejna moja zmora to niemożność swobodnego poruszania się z wózkiem (ten punkt poświęcam także niepełnosprawnym, których tu w ogóle nie widać, a przecież na pewno są - po prostu nie mają jak wyjśc z domu). Jeśli już chodnik jest niezastawiony przez samochody, to dlatego, że ma bardzo wysoki krawężnik. Większość stacji metra jest nieprzystosowana do podróży z wózkiem, podobnie jest z przejściami podziemnymi. Nie mówiąc już o sklepach, aptekach i urzędach.

Ten post jest częściowo odpowiedzią na pytanie mojej znajomej z Polski, która przysyłając mi link do mrożącego krew w żyłach reportażu Hugo-Badera "W Stumilowym Lesie" o morderstwach, pobiciach i zaginięciach dziennikarzy w Rosji, spytała: jak ty możesz żyć w tym dzikim kraju?

Sęk w tym, że im dłużej tu jestem, tym mniej wydaje mi się dziki. Na pewno po częsci to kwestia przyzwyczajenia, ale z drugiej strony... wiele zrozumiałam, a wiele z wyobrażeń o Rosji okazało się wymysłem i przesadą. Taką źle pojętą "egzotyką". Dla większości Polaków Rosja nie zmieniła się od lat 90-ych: mafia, "nowi Ruscy", bieda sąsiadująca z przepychem i gangsterskie strzelaniny w środku miasta w samo południe.
Zgadzam się z tym, że wiele ze straszności opisywanych przez polskich dziennikarzy jest prawdą. Ale zadaniem współczesnego dziennikarza jest także, aby swój produkt sprzedać - dlatego nie obywa się tu bez pewnej przesady, podkolorowania faktów i stworzenia atmosfery grozy. Dla przeciętnego człowieka, który nie angażuje się w politykę i chciałby sobie spokojnie i wygodnie żyć, największe problemy to te, które opisałam powyżej. Tę liste można jeszcze rozwinąć, można napisać o problemach w kursowaniu elektriczek, o drożyźnie, o problemach mieszkaniowych... Ale podobne zmory są udziałem większości dużych miast na całym świecie. A Moskwa nie jest chyba bardziej niebezpieczna niż na przykład Nowy Jork.

Moja odpowiedź, jeśli ma byc krótka i węzłowata, to będzie brzmiała tak: żyje mi się tu normalnie. Raz lepiej, raz gorzej. Mam nadzieję, ze z każdym rokiem będzie coraz lepiej. Wierzę w rozwój społeczeństwa obywatelskiego w Rosji i w to, że głos "zwykłych ludzi" okaże się w wielu ważnych kwestiach dotyczących codzienności decydujący. O tym, że to nie mrzonki świadczyć może działalność Aleksieja Nawalnego - zwykłego człowieka, który chce, żeby w Rosji żyło się lepiej. O nim napiszę wkrótce.

Cymes, kanfietka i mniód :)

2011-03-09T14:49:00.000+02:00

Humorystyczny efekt prezydenckiej decyzji o zamianie milicji w policję. O tym chyba nikt nie pomyślał :)

Moje miasto, a w nim...

2011-03-03T11:49:00.000+02:00

Zniknął Łużkow i od razu zaczęło się dziać. Nie jestem aż taką optymistką, by wierzyć, że u steru znalazł się człowiek, któremu dobro miasta leży na sercu, ale w każdym razie pod wpływem presji "odgórnej" i "oddolnej" tacy ludzie dostali prawo głosu. I oto pierwsze rezultaty: padła propozycja uczynienia z centrum Moskwy strefy zabytkowej, w której ograniczone zostaną nowe budowy. Nowe budynki będą powstawać, ale mają się komponować architektonicznie z otoczeniem, a preferowane style to klasycyzm, secesja i konstruktywizm. Natomiast najpopularniejszy obecnie styl architektoniczny "high-tech" został określony jako "irytujący".
Poza tym budki i kioski mają zostać ujednolicone, a ch wygląd dopasowany do otoczenia. Maja też zniknąć reklamy wiszące nad ulicami, a wszystkie reklamy w mieście mają mieć jeden wzorzec.
W przyszłości ma ruszyć szybki tramwaj, a bramki biletowe w autobusach, tramwajach i trolejbusach, które teraz stoją przy pierwszych drzwiach i powodują ogromny zator także mają zniknąć.
Zdaje się więc, że idzie ku lepszemu!

Polecam: lody i apetyczne morderstwo

2011-03-01T12:38:00.000+02:00

Skoro mamy wiosnę (w Rosji od 1 marca), to kwestia spożywania lodów nie powinna już budzić żadnych kontrowersji (patrz: komentarze do posta o bombie :). Dlatego śmiało polecam wszystkim moskwiczom i moskowianom lody o smaku tiramisu "Wkuslandia". Z budki takiej jak ta:

Foto ze strony firmy "Iceberry"

Na nieszczęście taka budka stoi nieopodal mojego bloku...
A jak się je lody, to dobrze jest poczytać coś mrożącego krew w żyłach - dla większego efektu. Wspomniana przeze mnie seria "Lekarstwo na nudę" to wydawane od 2001 roku kryminalne bestsellery z całego świata, które wybiera i firmuje swoim nazwiskiem Borys Akunin. Wydano ich już prawie dwieście, więc lektury starczy na długo. Wśród autorów znalazł się znany w Polsce (a przeze mnie nie bardzo lubiany) Mankell oraz van Gulik (za którym szaleję). Co więcej, ta seria ma dwie ogromne zalety: ładne okładki i niską cenę!

Foto z Wikipedii

Przyjemnej lektury i smacznego!

Maslenica

2011-02-28T13:33:00.000+02:00

Dziś w Rosji zaczyna się MASLENICA: tradycyjne święto, trwające siedem dni, czas radości, zabawy i jedzenia! Niegdyś święto pogańskie, polegające na żegnaniu zimy i witaniu wiosny, związane z kultem Słońca, a później zaadaptowane przez chrześcijaństwo jako poprzedzający Wielki Post czas pojednania. Jej oficjalna nazwa to SYRNAJA SEDMICA.

W tym roku będzie trwać od 28 lutego do 6 marca. W "maslenicznym" tygodniu trzeba zatem koniecznie dużo spacerować (wersja tradycyjna: kulig), biesiadować, przywoływać wiosnę oraz smażyć i zjadać bliny - ze względu na ich podobieństwo do słońca i na rodosny, nie-postny tłuszczyk! Jedząc bliny zapewniamy sobie to, co Słońce ma najcenniejszego: jego energię i ciepło.

Obrazki ze strony: http://www.tvoyrebenok.ru/

I na koniec wierszyk dla dzieci o Maslenicy:

Этот праздник к нам идет
Раннею весною,
Сколько радостей несет
Он всегда с собою!
Ледяные горы ждут,
И снежок сверкает,
Санки с горок вниз бегут,
Смех не умолкает.
Дома аромат блинов
Праздничный чудесный,
На блины друзей зовем,
Будем есть их вместе.
Шумно, весело пройдет
Сырная Седмица,
А за ней - Великий пост,
Время, чтоб молиться.

"Odezwij się, bo bomba..."

2011-02-27T09:53:00.000+02:00

Wczoraj po drodze do znajomych dostałam sms: "Maniu, odezwij się czy wszystko ok, bo jakaś bomba wybuchła w Moskwie???". Byliśmy w naszej dzielnicy, spacerek z wózkiem, Dimka kupował właśnie osiem kryminałów z serii "Lekarstwo na nudę" redagowanej przez Akunina, ja kupowałam obok lody, pełna beztroska sobotniego wieczoru, a tu taka wiadomość!
Musiałam zdjąć rękawiczki na mrozie -15, żeby wystukać odpowiedź. W ciągu minuty ręce zrobiły mi się zgrabiałe i czerwone, dlatego sms był lakoniczny. Przyspieszyliśmy kroku, żeby u znajomych dowiedzieć się,co się stało. Już w progu, czyszcząc kółka wózka, zakomunikowaliśmy im tę nowinę, Platon rzucił się do internetu, chwila grozy i... "eee, to jakiś facet wysadził się granatem przed Piatioreczką". Eeeee....
Potem okazało się, że to nawet nie była główna wiadomość. Po prostu jakiś debil po kłótni z żoną zdecydował spektakularnie ze sobą skończyć. Ale dlaczego wybrał Piatioreczkę? To tak, jakby wysadził się przed Biedronką...

Balet Igora Moisejewa

2011-02-20T10:46:00.000+02:00

Balet Igora Moisejewa - specjalnie dla mojej Mamusi, jego swieżo upieczonej fanki :) Z najlepszymi życzeniami!

O reformach i o Bestii

2011-02-17T12:30:00.000+02:00

Oglądam często wiadomości na TVN24 i może dlatego wydawało mi się, że absurd panuje wyłącznie w polskim życiu publicznym. No dobrze, Włosi mają swoje "bunga bunga", innym też zdarzają się pojedyncze wpadki, ale religijny fanatyzm jest wyłącznie naszą domeną. Okazuje się, że nie (i nie wiem, czy to pocieszenie, czy wręcz przeciwnie).
W Rosji Ministerstwo Zdrowia planuje wprowadzić od maja br. elektroniczne karty opieki zdrowotnej zamiast dotychczasowych papierowych polis ubezpieczeniowych. Na takiej karcie znalazłoby sie więcej danych, ogólnie życie stałoby się prostsze, a poza tym to - modernizacja! (zgodnie z wolą panującego "nanoprezydenta")*.
Zdawałoby się (przynajmniej mnie), że wreszcie idzie ku lepszemu. Nie! Cerkiew Prawosławna (w sensie instytucji) otrzymała "setki listów" od wiernych z prośbą, aby zatrzymać wdrożenie kart elektronicznych! Hierarchowie prawosławni zaapelowali do Ministerstwa Zdrowia Rosji, aby uszanowało wolę części swoich obywateli wynikającą z przesłanek religijnych. I podkreślili, że problem totalnej elektronicznej kontroli nad ludźmi to poważny problem. No dobrze, ale jakie są te religijne przesłanki przeciw kartom elektronicznym?
Otóż numer nadany każdej karcie (czyli każdemu jej posiadaczowi) kojarzy się prawosławnym wiernym z Liczbą Bestii z Apokalipsy, z szatanem i Antychrystem. Diabelski numer, diabelska karta opieki
zdrowotnej. Kilka lat temu podobne protesty dotyczyły nadania każdemu numeru podatkowego!
Poraża mnie ten fanatyzm, ta gorliwość w zwalczaniu szatana wszędzie wokół, tylko nie we własnym ogródku. Najczęsciej protestujący to ludzie w podeszłym wieku - skąd mają tyle siły, żeby (jak nasi obrońcy krzyża) sterczeć na chłodzie, krzyczeć, opluwać innych? Czy rzeczywiście mają tyle czasu, że nie wiedzą co z nim zrobić, czy może usiłują w ostatnich latach życia gorliwością zasłużyć sobie na miejsce w niebie?

Tutaj mała dygresja a propos emerytów i czasu wolnego: stoję przy okienku w banku. Ściskam w ręku papiery, bo chcę zrobić przelew, przestępuję nerwowo z nogi na nogę, bo przed bankiem na mrozie zostawiłam Dimuhę i Sofkę. Podbiega staruszka, odpycha mnie od okienka, nerwowo tłumaczy: "diewuszka, diewuszka, ja mam tylko opłaty, tu za telefon, tu za prąd, muszę zrobić opłaty, diewuszka, diewuszka...". Nawet przy tym na mnie nie spojrzała. Wciska te swoje opłaty kasjerce w okienku, która jej na to odpowiada: "Proszę poczekać, mam tu pracę, to potrwa kilka minut". A babula jej na to: "Nie szkodzi, mam czas". - ?!?! Ręce opadają.

* Ta reforma polis ubezpieczeniowych nie jest pozbawiona swoich własnych absurdów. Zresztą, jak większość przeprowadzanych właśnie w Rosji reform wprowadza tylko dodatkowy zamęt, nikt z urzędników nic nie wie i dlatego każdy robi jak uważa. Na własnym przykładzie mogę ten zamęt zilustrować: musiałam zameldować Sofkę w przychodni dziecięcej do końca 2010 roku. W związku z tym, że ja nie mam OMS, a Dimka ma swoje miejsce stałego zameldowania w Udmurtii wykonaliśmy kilka manewrów i otrzymalismy stamtąd OMS dla Sofki. Poszło nadspodziewanie gładko. Idę z polisą do rejonowej przychodni dziecięcej. A tam gławwracz (miłe takie słówko, prawda?) mówi mi: "Ale ta polisa jest ważna tylko do końca tego roku, to nie ma sensu jej w ogóle rejestrować. Proszę odebrać nową polisę i wtedy przyjść". OK, nową polisę z Udmurtii. Znów kilka manewrów i okazuje się, że w związku z reformą polisy są wydawane z datą tylko do końca 2010 roku, a potem i tak są ważne, aż do czasu wprowadzenia nowych polis - kart elektronicznych. OK, tylko dlaczego nikt nam tego wcześniej nie powiedział i dlaczego sami lekarze o tym nie wiedzą? Idę znów do przychodni, zaopatrzona w wydrukowany z internetu odnośny przepis, tym razem gławwracz bez mrugnięcia okiem przyjmuje tę samą polisę i posyła mnie do innego gabinetu, aby dokończyc formalności. W tym innym gabinecie popłoch: ta polisa jest nieważna! (w domyśle: ale nieomylna gławwracz ją podpisała - co robić?!). Pokazuję wydruk. Głębokie ufff... Dziecko pomyślnie zarejestrowane w przychodni.

Przewalanie się

2011-02-15T16:14:00.000+02:00

Bardzo dawno nie pisałam. A mam wiele do napisania. Moskwa aż kipi tematami, moje życie w umiarkowanym stopniu również. Ale nic z tego. Na razie - poza Sofką - pochłania mnie (czy raczej to ja pochłaniam) lektura Akunina (seria "Bruderszaft ze śmiercią", chyba jeszcze nie przetłumaczona na polski?), pranie, pieluchowanie, dieta śródziemnomorska (ale, jak zauważył Dimuha, lepiej wychodzi mi dieta "eskimoska" - lody, lody i jeszcze raz lody), udawanie, że pracuję nad dysertacją... i ...przewalanie się z kąta w kąt. Wezmę się za siebie. Od jutra.

Wirtualne podróże 2

2011-02-03T17:07:00.000+02:00

(Ehhh... Jak trudno pisać jedną ręką: w drugiej leży Sofka.)

Google zrobił coś, o czym myślałam, odkąd dowiedziałam się o istnieniu internetu (a choć to była inna epoka to jednak nie tak znów bardzo odległa w czasie...): wirtualne zwiedzanie muzeów, Art Project. Brawo Google!
Można przechadzać się po muzealnych salach, zatrzymywać się przy obrazach, przyjrzeć im się bliżej. Jeszcze bliżej. Niektóre zostały sfotografowane tak dokładnie, że widać na nich szczegóły, których nie widac "w realu". Pojawia sie zatem pytanie, czy nie lepiej jest odbywać wirtualne wycieczki zamiast rzeczywistych? Czy nie zdarzało się Wam stanąć oko w oko z jakimś słynnym zabytkiem i zamiast zachwytu doznać rozczarowania? Bo to "cudo" okazało się... mniejsze, szare i w ogóle nie takie jak na zdjęciach w tysiącu przewodników i na filmach? Dzięki nowoczesnym technologiom można objechac cały świat nie ruszając się z fotela, a z drugiej strony - prawdziwe podróżowanie bywa rozczarowujące. Mniej "doskonałe" w tym idealnym wirtualnym świecie.
Ale i tak pozostanę zwolenniczką postepu technicznego! I dlatego gorąco polecam zwiedzanie Galerii Trietiakowskiej i Ermitażu nie ruszając się z domu. (Przeczytałam gdzieś, że zatrzymujc się przed każdym obrazem w Ermitażu przez dwie minuty potrzebowalibyśmy na zwiedzenie tego muzeum ośmiu lat! A ile czasu spędzamy przed komputerem...?)

Nakrętka Dżanibekowa

2011-02-02T17:47:00.001+02:00

Kilka dni temu zobaczylam coś, co mną wstrząsnęło. Niestety, koniec świata jest bliski. Nie przekonywał mnie kalendarz Majów, nie przekonały żadne proroctwa ani nawet zapowiadane katastrofy ekologiczne (zdania ekspertów są podzielone, a poza tym wierzę w instynkt samozachowawczy ludzkości). Przekonać mnie mogły jedynie fakty naukowe.
I co? Efekt Dżanibekowa! Władimir Dżanibekow to radziecki kosmonauta, który dokonał na orbicie zadziwiającej przypadkowej obserwacji: nakrętka puszczona w ruch w stanie nieważkości leciała przez pewien czas zgodnie z nadanym jej kierunkiem, prędkością etc. a potem nagle obróciła się! Działo się tak za każdym razem. Nie wiadomo, jaka siła mogła na nią podziałać. Zaintrygowany Dżanibekow przeprowadził serię eksperymentów, z których wynika, że ten sam los - tj. nagły obrót - czeka naszą Ziemię. Dochodzi do niego raz na około 12 tysięcy lat. Ostatni raz za czasów mamutów. Ziemia zmienia bieguny, nadchodzi fala zimna albo jakaś inna klimatyczna zmiana, a po pewnym czasie wszystko wraca do poprzedniego stanu. Pytanie tylko, komu uda się to przetrwać...

Wynika z tego, że wizja kataklizmu przedstawiona w filmie "2012" nie jest pozbawiona podstaw. Brrr....A jeszcze przypomniało mi się co mówił - na długo przed powstaniem tego filmu - mój charyzmatyczny profesor Andriej Fursow: że w USA są listy tych, których uratowanie w razie światowej katastrofy jest pożądane...

Zamach na lotnisku Domodedovo

2011-01-25T10:18:00.000+02:00

Wczoraj w Moskwie znów miał miejsce zamach terrorystyczny. W polskich wiadomościach wiele juz na ten temat powiedziano. Było co najmniej dwóch zamachowców, z Kaukazu, prawdopodobnie związanych z terrorystkami-samobójczyniami, którym nie udało się dokonać zamachu (jedna z nich eksplodowała przypadkowo 31 grudnia w oddalonym wynajmowanym domku). Zginęła młoda pisarka Anna Jablonskaja, która przyleciała do Moskwy, aby odebrać nagrodę. Zginęło także co najmniej ośmiu cudzoziemców.

Cojest zaskakującego? W przeciwieństwie do Europy, która oburza się na łamanie obywatelskich swobód, na totalną kontrolę w miejscach publicznych, której jakoby przyświeca inny cel niż oficjalnie głoszone względy bezpieczeństwa, Rosjanie (słucham Echa Moskwy i komentarzy od słuchaczy) domagają się zaostrzenia miar bezpieczeństwa! Narzekają na to, że za mało jest kamer i bramek wykrywających metal - i to nie tylko na lotniskach, ale w całym mieście! W świetle tego, że zamachy w Moskwie i w całej Rosji to, niestety, nie rzadkośc, takie żądanie jest sensowne.

Wielka nagonka trwa na taksówkarzy, którzy wczoraj żądali bajońskich sum za kursy z lotniska. A kierownictwo lotniska tłumaczy, że nie ponosi odpowiedzialności za przeniknięcie terrorysty na teren portu lotniczego. Bliskim ofiar i rannym zostaną wypłacone odszkodowania. A tak w ogóle... siła spokoju. Czy może raczej smutnego przyzwyczajenia...

Czarny dzień

2011-01-23T14:28:00.001+02:00

Jakiś czarny dzień był wczoraj... Sąsiad z góry znowu dał popalić (śpiewał pod IX. Symfonię Beethovena), potem nieudana wyprawa do FMS czyli Federalnej Służby Migracyjnej. Miejsce, które każdy obcokrajowiec w Rosji zna aż za dobrze... Ja do tej pory miałam szczęście. Poza przypadkiem, gdy - jeszcze w trakcie studiów - zapomniałam się ponownie zarejestrować po przyjeździe z Polski i ocknęłam się szóstego dnia (zamiast najpóźniej trzeciego). Chcieli mnie wtedy karać straszliwie i zachować sobie na pamiątkę moje odciski palców, ale skończyło się na przymusowej prenumeracie ich biuletynu (za równowartość kary pieniężnej). Potem przez długi czas te sprawy załatwiała moja praca, aż tu nagle...
Wyszłam za mąż i zmieniłam nazwisko. I okazało się, że jestem nowym człowiekiem. Nie w sensie mentalnym, ale w prawnym! Potrzebuję nowej wizy, nowej rejestracji, a nawet... nowego pozwolenia na pracę. Tzn. moja praca musi mnie na nowo zatrudnić.
Nie jest żadną tajemnicą, że przepisy rosyjskie w zakresie pobytu obcokrajowców są szalenie demokratyczne. Tzn. nie robią żadnej różnicy między gastarbeiterem z Kaukazu i programistą ze Stanów Zjednoczonych. Władze zauważyły już ten problem i wyszły naprzeciw zagranicznym specjalistom... ale tylko tym, którzy zarabiaja rocznie powyżej 2 milionów rubli. Ja się do tej wąskiej grupy fachowców nie zaliczam. Ale i tak uważam za wielką niesprawiedliwość to, że mając dwa dyplomy uniwersyteckie, robiąc doktorat w Rosyjskiej Akademii Nauk i mając męża Rosjanina nie mam jeszcze nawet prawa do złożenia wniosku o pobyt (wid na żytielstwo), najpierw muszę odbębnić przejściowy rok pobytu tymczasowego! Pracując w Rosji i płacąc tu podatki nie mam prawa do powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego (OMC)! Mogłabym wyliczać dalej, ale nie chcę pogłębiać swojego stanu lekkiej depresji i zwątpienia.

A dziś idziemy z Sofką do znajomych. Do tej pory wszyscy wizytowali nas, a teraz i my zaczynamy wychodzić w świat!

Wirtualne podróże

2011-01-19T23:29:00.000+02:00

Zimową, mroźną porą jako matka niemowlaka nie mam zbyt dużych możliwości manewru. Wyjazd "w miasto" to wielka wyprawa (Moskwa nie jest miastem przyjaznym dla matek z wózkami ani dla osób z ograniczeniami ruchowymi), nie mówiąc już o wyjeździe gdzieś dalej. Pozostają podróże wirtualne. Zapraszam do zwiedzania moskiewskiego Kremla oraz Świątyni Chrystusa Zbawiciela (z jej dachu widać budynek RAN, w którym studiuję), a także ławry w położonym niedaleko Moskwy Siergijewie Posadzie:

Kreml - http://tours.kremlin.ru/#/ru&1_5
Słowo "kreml" oznacza po prostu twierdzę, a nie jest - jak mogłoby się wydawać - nazwą własną. Swoje kremle ma i Rostów Wielki, i Kazań, i Niżnyj Nowgorod i wiele, wiele innych miast rosyjskich. Jednak moskiewski Kreml stał się symbolem nie tylko miasta, ale całego państwa - poprzez epoki i ustroje polityczne. To miejsce szczególne, serce Rosji, symbol władzy i potęgi, ale dla wielu także symbol totalitaryzmu i represji. Obowiązkowy punkt wszystkich wycieczek do Moskwy. Piękne miejsce.

Siergijew Posad - http://www.stsl.ru/guide/vtour/
Miasto należące do Złotego Pierścienia Moskwy, oddalone od niej o około 70 kilometrów. Jego najważniejszym zabytkiem, a może lepiej nawet powiedzieć: jego sercem jest Troicko-Siergijewski kompleks klasztorny założony w XIV wieku przez świętego Siergieja Radoneżskiego. Relikwie tego świętego przechowywane są w klasztorze i są obiektem pielgrzymek. W Troicko-Siergijewskiej Ławrze pracował swego czasu Andriej Rublow - najsłynniejszy chyba malarz ikon, kolejny święty Cerkwi Prawosławnej. Jednym słowem: miejsce przepełnione duchowością.

Świątynia Chrystusa Zbawiciela - http://xxc.ru/ru/virtual_tour_xxc/
Porażająca swoim ogromem. Żadna fotografia nie odda gigantyzmu i potęgi tego gmachu. Budowana przez 44 lata (do 1883 roku) była votum dziękczynnym za ocalenie Rosji przed Napoleonem. Została wysadzona w powietrze w 1931, a na jej miejscu - zgodnie z duchem tamtych czasów - miał powstać Pałac Rad zwieńczony gigantycznym pomnikiem Lenina. Budowę przerwała wojna. Potem na fundamanetach Pałacu stworzono ogromny odkryty basen.W latach 90-ych rozpoczęłą się odbudowa świątyni, która zakończyła się w 2000 roku. Symbol powikłanych losów Rosji.

Wielka wartość drobnych pieniędzy

2011-01-14T16:52:00.000+02:00

Ci, co znają moskiewskie realia pomyśleli zapewne, że tytuł posta jest ironiczny. Drobne pieniądze to nie tylko kopiejki (z nich się już praktycznie nie korzysta), ale monety 1-, 2- czy nawet 5-rublowe. Sprzedawcy często nie chcą przyjąć drobnych, albo robią to z wielką i nieskrywaną niechęcią. Trzeba przyznać, że kiedy mają wydać resztę drobnymi, to zwykle za to przepraszają. A reszty w postaci rubla czy dwóch często nie wydają wcale. Drobniaki walają się po ulicach, bo mało kto się po nie schyla.
A to błąd!
Właśnie okazało się, że wśród będących w obiegu i pogardzanych monet 1-, 2- i 5-rublowych znajdują się cenne egzemplarze, za które Bank Rosyjski wypłaci nawet 5 tysięcy rubli! Chodzi o monety wybite w 2003 roku, na których pod pazurami orła widnieje znak petersburskiej mennicy. Ich nakład był ograniczony, stąd wartość kolekcjonerska.
Ciekawe, czy w sklepach nadal nie będą chcieli drobnych. Ja się biorę za uważne oglądanie zawartości portfela!

Sceny z życia wzięte

2011-01-07T17:20:00.001+02:00

7 stycznia, prawosławne Boże Narodzenie: Marat, rosyjski muzułmanin, leży na łóżku i rozmyśla. Wreszcie mówi: "Coraz bardziej skłaniam się ku temu, że Boże Narodzenie powinno być obchodzone 25 grudnia..."

Rok kota i królika

2011-01-05T17:15:00.000+02:00

Witam wszystkich w nowym roku! A jest to rok nie byle jaki, bo objęty (w Chinach) patronatem aż dwóch uroczych zwierzątek: kota i królika. Rosjanie bardzo poważnie podchodzą do chińskiego kalendarza. Niemal każdy potrafi powiedzieć (a także wyliczyć dla niewtajemniczonych!) w czyim roku się urodził i co to właściwie dla niego oznacza. Horoskop oparty na chińskim kalendarzu jest tu chyba równie popularny jak horoskop zodiakalny. W okresie noworocznych świąt w każdym sklepie można było nabyć koty i króliki pod wszelką postacią - figurki, pluszaki, obrazki...

Tymczasem za nami pozostały katolickie święta, przed nami prawosławne, a zima w pełnym rozkwicie! Po raz kolejny (po wichurach, suszy, smogu i burzach) ucierpiały drzewa - osiadły na nich lód swoim ciężarem przygiął je i połamał. Podobno w samej Moskwie złamało się około 30 tysięcy drzew. Ale widoki są wspaniałe! Zima, zima, zima...!

Wesołych Świąt!

2010-12-23T12:15:00.001+02:00

Wszystkim życzę wesołych, zdrowych i białych
Świąt Bożego Narodzenia
oraz szalonego Sylwestra i wiele szczęścia w nadchodzącym roku!

Rosyjskie kolędy

2010-12-16T11:07:00.001+02:00

czyli odpowiedź na komentarz Marty do poprzedniego posta:

w moim domu słychać polskie kolędy, które lecą w (świetnym!) internetowym radiu, natomiast rosyjskich kolęd jako takich nie ma. Ale jest co innego: piękne prawosławne pieśni bożonarodzeniowe. To nie jest tak, że słychać je wszędzie i każdy je sobie nuci, ale tym niemniej, w religijnych rodzinach, na mszach w cerkwi są niezbędnym elementem świąt. Kilku z nich można posłuchać tutaj.

A we wspomnianym internetowym radiu można słuchać także polskich kołysanek i piosenek dla dzieci. Są tam takie hity jak Akademia Pana Kleksa, Natalka Kukulska, Fasolki etc. Super sprawa dla takich zagraniczniaków jak my.

30 nieprzespanych nocy...

2010-12-09T14:03:00.001+02:00

W radiu lecą kolędy, a za oknem lecą płatki śniegu. A raczej panuje śnieżna zadymka. W taką pogodę poszłam dziś z Sofką (po trzydziestej nieprzespanej nocy) do przychodni dziecięcej. Bilans: trzy karmienia, trzy pieluchy, kupa na pleckach i na ubranku. A wynik medyczny: bardzo dobry. Urosła, przytyła i rozwija się świetnie. Na moje pytanie: "czy z główką wszystko w porządku?" (miałam na myśli kształt czaszki) usłyszałam: "Oczywiście, że wszystko w porządku - ma przeciez takie świadome spojrzenie!" Poza tym usłyszałam, żeby koniecznie chodzić z nią na basen oraz żeby w żadnym wypadku nie chodzić z nią na basen... Wniosek z wizyty w przychodni jest taki: małe i kudłate mają lepiej. Gdy Sofka jest bez czapki nikt nie może się jej oprzeć...

Warunki atmosferyczne:

i Sofka - w czapce i bez:

oraz wersji soft i hardcore:

Piosenka o metrze

2010-11-30T13:34:00.000+02:00

Dzisiaj krótko, bo czasu mam mało. Walerij Sjutkin i jego piosenka o metrze:

"Moskwa, miasto bezprawia"

2010-11-24T12:18:00.000+02:00

Jestem w szoku. Często zresztą bywam w tym stanie, ale jeśli będzie się pojawiać więcej takich tekstów, to zapiszę się do klubu Denisa. Mam nadzieję, że on nie czytał jeszcze tego tekstu z polskiego Newsweeka, bo chyba krew by go zalała. Gdyby ktoś takie brednie pisał o Warszawie, to nie wiedziałabym, czy mam się śmiać czy płakać. W każdym razie po przeczytaniu tego artykułu uznałam, że mieszkając w Rosji od trzech lat mogę uważać się za bohaterkę: nie dałam się zagryźć bezdomnym psom w okolicach metra, nie stratował mnie koń na Twerskiej o czwartej nad ranem, nie zgnietli ludzie w metrze, nie zabito mnie, nie okradziono, nie ostrzelano... Przeżyłam w Moskwie...
Autor tych bredni, pan Michał Kacewicz, zapewne porozmawiał o Moskwie z jednym tylko człowiekiem, Amerykaninem, któremu akurat się to miasto nie spodobało. Spotkał on o czwartej nad ranem na Twerskiej konia, na którym gnała (jego zdaniem) 10-latka będąca ekstrawagancką córką rosyjskiego milionera. Nasuwa się pytanie, w jakim stanie był nad ranem bohater artykułu, Jack Randall. Ja też kilka razy spotkałam tego konia i tę dziewczynę. Oboje byli spokojni i sympatyczni, dziewczyna miała dwa razy więcej lat niż dał jej pan Randall i zbierała u przechodniów pieniądze na karmę dla konia, nie była zatem córką milionera. No, chyba że po Moskwie grasuje konny gang naciągaczek. Dalej mowa o moskiewskich korkach i to chyba jedyna prawdziwa część artykułu, choć także mocno udramatyzowana. Poza tym poruszonych zostało sto innych zagadnień z codziennego życia (metro, koszty wynajmu mieszkań, bezdomne psy, gastarbajterzy, zatrute kebaby etc.). Morał płynący z tego artykułu można sformułować tak: za żadne pieniądze świata nie warto mieszkać w Moskwie. Wydawało mi się, że pisanie o stolicy Rosji jako mieście konrastów, sąsiadujących ze sobą luksusu i biedy już się przeżyło. Ile razy można w kółko o tym samym? Okazuje się, że w nieskończoność. Zawsze znajdzie się ktoś, kto zechce to wydrukować (polski Newsweeku, wyżej cię oceniałam!) i ktoś, kto w to uwierzy.

Dwa ciekawe linki - dwa oblicza Rosji

2010-11-20T14:12:00.000+02:00

Denis uprzedził mnie i pierwszy powiadomił o tym, że Borys Akunin pisze bloga. Jednak może nie wszyscy przeczytali tę wiadomość u niego. "Miłość do histori" to nazwa bloga najpopularniejszego rosyjskiego pisarza kryminałów historycznych. Jak sam zapowiedział, w blogu znajdą się informacje i refleksje związane z przeczytanymi przez niego historiami, które nie weszły w tej czy innej formie do jego książek. Czyli to, co nie znalazło dla siebie miejsca w akuninowskich powieściach, ale zdaniem autora warte jest rozpowszechnienia.

Drugi link to "CCCP TB" - radziecka telewizja: portal, na którym można obejrzeć najróżniejszego rodzaju programy telewizyjne z czasów Związku Radzieckiego. Jest publicystyka, programy dla dzieci, sport, koncerty, wiadomości... Pogrupowane tematycznie i chronologicznie. "Online-wideo-wehikuł czasu!"

Podziękowania!

2010-11-15T12:54:00.000+02:00

Kochani Moskwicz i Denis poświęcili Sofce wpisy na swoich blogach, dedykując jej wiersze, piosenki i składając życzenia. Popłakałam się - to tak wspaniałe, że to wielkie wydarzenie mojego życia nie pozostawiło obojętnymi ludzi z naszego wirtualnego "moskiewskiego gangu".
W imieniu Sofki, Dimuhy oraz własnym dziękuję Wam bardzo!

(A tymczasem mała Sofia zrobiła kupę i śpi smacznie dalej - mam dylemat: budzić i przewijać, czy poczekać aż się tam wszystko ładnie rozmaże aż po samą szyję?)

Sofka

2010-11-13T10:03:00.000+02:00

10.11.10 pojawiła się na świecie maleńka Sofia Dmitrijewna.
Najlepszy przykład tego, jak udane mogą być polsko-rosyjskie relacje :)

Dla wielbicieli Sherlocka Holmesa

2010-11-09T09:13:00.001+02:00

Co ma Rosja - i Moskwa w szczególności - do słynnego angielskiego detektywa? Otóż, bardzo wiele! Bowiem radziecko-rosyjski cykl filmów o Sherlocku Holmesie został uznany za najlepszą ekranizację dzieła A. Conan Doyla wszechczasów! A odtwórca głownej roli, aktor Wasilij Liwanow, za najlepsze wcielenie słynnego londyńczyka.
Tutaj skrywa się także i polski akcent, bowiem matka Liwanowa była Polką ("najbardziej czarującą kobietą w Moskwie"). Jego ojciec i dziad - aktorami. Rodzina moskiewska, inteligencka, z którą zaprzyjaźnieni byli i Pasternak, i Konczałowski, i wielu innych wybitnych.

(foto ze strony http://vasily-livanov.narod.ru/)

Wasilij Liwanow urodził się w 1935 roku. To aktor, reżyser, scenarzysta i producent, ale przede wszystkim odtwórca roli Sherlocka Holmesa. Za tę rolę otrzymał Order Imperium Brytyjskiego, a w 120-lecie opublikowania słynnego kryminału, w 2007 roku, przed ambasadą Wielkiej Brytanii w Moskwie stanął pomnik przedstawiający Sherlocka Holmesa i doktora Watsona, dla których to postaci pierwowzorem posłużyli własnie Liwanow i odtwórca roli Watsona Witalij Sołomin. W tym samym roku Nowa Zelandia wydała serię monet, które przedstawiają postaci z filmu, oczywiście na pierwszej znalazła się podobizna Liwanowa jako Sherlocka Holmesa.

Filmów o Sherlocku Holmesie z Liwanowem w roli głównej powstało osiem. To w Rosji filmy kultowe, obejrzeć je to mus! (Ale i wielka przyjemność!) A po obejrzeniu warto zajrzeć na nie mniej genialną stronę internetową http://www.221b.ru/ poświęconą filmowi. To przebogaty zbiór informacji, anegdot, zdjęć, muzyki i wszelkich interesujących faktów. Polecam rodział "owsianka", w którym pedantycznie odnotowane zostały wszystkie filmowe "wpadki" np. w postaci kabla elektrycznego zwisającego z lampy naftowej!

A na zachętę trailer filmu:

Romantyk...

2010-11-03T16:21:00.000+02:00

No czyż to nie jest wzruszające? :)

Siniak Putina: przyczyny :)

2010-10-29T14:58:00.000+03:00

Premier (i znowu omal nie napisałam "nasz") Rosji Władimir Putin był wczoraj z wizytą na Ukrainie. I nie byłoby w ogóle tyle szumu na ten temat, gdyby nie siniak pod jego okiem, wyraźnie zły humor i skrócenie wizyty o obiad z biznesmenami i konferencję prasową.
Spekulacje nie mają końca, uciecha w narodzie również.

A oto, jak wygląda putinowski siniec (1.z "Gaziety po-kijowski" i 2. z rosyjskiego bloga):

Ten siniak przyćmił nawet gołe piersi ukraińskich aktywistek, które powitały premiera hasłami "Ukraina nie Alina" i "Nas nie przelecisz". W końcu gołych piersi jest wszędzie pełno, a siniak pod okiem premiera to rzecz unikalna, i kto wie, może mieć daleko idące polityczne i gospodarcze następstwa.

Według "Gaziety po-kijowski" przyczyn może być kilka. Oto niektóre wersje:
1. Nieudana operacja plastyczna (wersja wątpliwa, musiałby zniknąć z życia publicznego na około 2 tygodnie)
2. Putin cierpi na chorobę krwi i musi od czasu do czasu poddawać się procedurom oczyszczającym (wersja równie wątpliwa - siniaków byłoby więcej i w różnych miejscach)
3.Premier niefortunnie wystrzelił z broni palnej i odrzut broni spowodował siniaka (wersja interesująca)
4.Putin otrzymał cios podczas treningu judo (ta wersja mogłaby być, moim zdaniem, wersją oficjalną - ale oficjalnej w ogóle nie ma)
5.Putinowi ktoś po prostu dał "w pysk" (wersja najbardziej rozpowszechniona).
I tu znów pojawia się kilka wariantów. Jeden z nich nie wyklucza udziału żony premiera w zajściu, przypominając plotki o romansie Putina z piękną Kabajewą. Inny wariant - "ludowy" - głosi, że premier nastąpił na grabie, a jeszcze inny - "polityczny" - że nastąpił niedźwiedziowi na odcisk... (Miedwied' to po rosyjsku niedźwiedź, a zatem pod "niedźwiedziem" kryje się nie kto inny jak mój ulubieniec Dmitrij Anatoliewicz).

W całej sprawie żenujące jest to, że rzecznik prasowy premiera, Dmitrij Pieskow, z całą mocą zaprzecza temu, co oczywiste i próbuje wmówić, że winne jest oświetlenie. Oraz tłumaczy, że w ostatnim czasie premier rzeczywiście jest przemęczony, bo tak intensywnie pracuje (dla dobra narodu, oczywiście). A przecież taki siniec mógłby stać się atutem i jeszcze bardziej zbliżyć "cara" do narodu...

Kto to będzie?

2010-10-22T11:58:00.000+03:00

"- To będzie chłopiec czy dziewczynka?
- Dziewczynka!
Warianty odpowiedzi:
- ... / - Cieszycie się? ( + wymuszony uśmiech) / -No, może się jeszcze okaże, że nie...
Wreszcie pozytywna reakcja:
- Dziewczynka? O, to będzie pomocnica!"

Straszne i śmieszne. Wychodzi na to, że można sobie urodzić syna albo służącą.

O tym i o owym

2010-10-16T19:03:00.001+03:00

Ależ oczywiście, że zima nie musi być ponura! Zima jest biała jak w bajce, jest przytulna, marzycielska, dzwoni dzwoneczkami, pachnie keksem i cynamonem... Tyle, że lato było takie nieprzyjemne i mam niedosyt ciepła, wody, sukienek i sandałów...

Na start zimy jestem przygotowana w kolorze:

A póki zima nie zagości u nas na poważnie, to jeszcze Lenin i Krupska na tle romantycznej jesieni...

Pada śnieg...

2010-10-15T16:18:00.001+03:00

Poprzedni post był z jesienią w tytule, a tymczasem za oknem już białe płatki lecą z nieba. Chwilami spokojnie, a chwilami w szaleńczym wirze. I to nie pierwszy śnieg w tym roku w Moskwie... To chyba nastaje zima.
Raczej mnie to nie cieszy. Wciąż mam w pamięci minioną zimę, przenikliwy mróz, szaro-bure ciuchy... Aaaaa! Obiecywałam sobie to już w zeszłym roku i nie dotrzymałam słowa. Ale w tym muszę! Muszę kupić sobie kilka zestawów wierzchniej odzieży zimowej, bo przecież zima trwa tu pół roku...

Macie może jakieś pomysły na zimową chandrę? Jutro wytapetuję przedpokój, teraz palę kadzidełka, ale czuję, że to wszystko za mało...

Jesienny obłęd

2010-10-04T11:21:00.000+03:00

P.o. mera Moskwy Władimir Resin zaproponował przeniesienie pomnika Piotra I autorstwa Zuraba Cereteli z centrum miasta w inne miejsce. Pomnik budził wiele kontrowersji, nie wpisywał się w otoczenie, nie podobał się i w ogóle. Ale, jak zauważyli radni, koszt przeniesienia pomnika to suma, za jaką można zbudować dwa przedszkola. Moskwa ma ważniejsze problemy niż wygląd pomnika cara-reformatora (choć panuje przekonanie, że początkowo pomnik przedstawiał Kolumba i był darem dla Stanów Zjednoczonych, które jednakże, niewdzięczne, prezentu nie przyjęły). Oficjalna decyzja w sprawie przenosin jeszcze nie zapadła. Zamienił stryjek siekierkę na kijek? :(
A poza tym nastała jesień szaro-bura, jest chłodno (5-7 stopni) i przygnębiająco. W perspektywie - pół roku zimy, dlatego dziwię się serdecznie wszystkim ludziom, którzy już wskoczyli w zimowe buty i kurtki. I co najgorsze - znowu przytłaczająca większość ubrana jest na czarno. Litości! Czy nie ma już kurtek w innych kolorach!?

Ja wam D.A.M.!

2010-09-26T13:21:00.002+03:00

W sieci pojawił się klip poświęcony osobie mojego idola, prezydenta Federacji Rosyjskiej, Dmitrija Anatoliewicza Miedwiediewa (stąd i skrót D.A.M.):

Z Moskwy do Nicei co czwartek

2010-09-25T09:45:00.000+03:00

Z Dworca Białoruskiego, tego samego, z którego odjeżdżają pociągi do Polski, co czwartek wyruszać będzie pociąg do Nicei. Specjalny pociąg. Który się toczy wolno-wolniutko przez różne miasta Europy (na Białorusi, w Polsce, w Czechach, w Austrii, we Francji i we Włoszech), a swoją atmosferą ma przyciągać podróżników-romantyków. Podróżników z dużą kasą, bowiem bilet w jedną stronę w 2. klasie to koszt 306 euro, w 1. klasie - 459 euro, a wagon lux (z łazienką, wygodnym łóżkiem i wszelkimi wygodami) kosztuje aż 1050 euro. Pierwszy pociąg wyruszył w miniony czwartek, a bilety w wagonach lux zostały wykupione już o wiele wcześniej.

Pociąg ten kursuje po trasie, po której przestał chodzić 100 lat temu. Zatem mamy tu przykład poworotu do przeszłości, nawiązania do tradycji etc, stąd - jak tłumaczą Rosyjskie Koleje - takie ceny. Bo ta podróż ma być nie takim współczesnym pokonaniem odległości w drodze do wyznaczonego celu, ale przeżywaniem samego procesu podróżowania.
Postoje w trasie nie będą trwały długo, głównie po 30-40 minut, więc o jakimkolwiek zwiedzaniu "po drodze" nie może być mowy.
Odjazd był uczczony z pompą, z orkiestrą i z ładnymi werblistkami. Szkoda tylko, że sam pociąg nie zachwyca swoim wyglądem. Ani z zewnątrz, ani od wewnątrz. Wygląda po prostu na drogi, nowy pociąg. Ale, moim zdaniem, nie roztacza atmosfery podróży w czasie. Jakoś więcej tam plastiku niż szlachetnego drewna.
No, zobaczymy. Pierwsi podróżni dojadą do Nicei już dziś. Ciekawe, jakie są ich wrażenia...
Jak informuje portal www.newsmsk.com, to nie pierwsza "egoztyczna" trasa kolejowa z Moskwy. Latem 2009 roku można było pociągiem z Moskwy dojechać do Czarnogóry, a stale kursują pociągi do greckiego kurortu Saloniki, do Sofii, Wiednia, Berlina, Paryża, Brukseli, Amsterdamu i Warszawy oraz wielu innych miast. A także w przeciwnym kierunku - do Pekinu i Phenianu.

Poczta i prasa - w odpowiedzi na post Moskwicza

2010-09-20T13:41:00.000+03:00

Moskwicz napisał post Nabieram doświadczenia - poczta i prenumerata. Muszę, po prostu muszę zabrać w tej sprawie głos! Moja mama przesłała mi POCZTĄ (ekspresową) bardzo ważne dokumenty. Miały dojść do mnie za trzy dni. Po trzech miesiącach i wielu reklamacjach okazało się, że dotarły do Moskwy i tu zaginęły, (po Polsce zresztą też szły nie dzień, ale miesiąc). W reklamacji, którą mama złożyła w tym samym okienku, z którego paczkę nadawała, napisała wyraźnie, że list, gdy się odnajdzie, ma zostać przesłany na adres ADRESATA. Jednak, po trzech miesiącach przesyłka ekspresowa-polecona wróciła do NADAWCY. Na poczcie za doręczenie listu zażądano jeszcze na dodatek opłaty w wysokości 3 złotych! Mama roześmiała się w twarz panience z okienka i poszła do kierownika. Po długich rozmowach dowiedziała się, że i tak nie dostanie odszkodowania. Ale nie posłuchała go i złożyła skargę. Odszkodowanie dostała, wprawdzie nie zwróciło ono nam nerwów, straconego czasu i straconych dokumentów (termin ważności upłynął), ale leciutko (jak piórko) uderzyło Pocztę Polską po kieszeni (ambicji tam raczej nie mają). Dlatego ja również wzywam wszystkich do bojkotu Poczty Polskiej! No, może poza wysyłką bożonarodzeniowych kartek. Dojdą akurat na Wielkanoc.

Co do "Russkiego Reportiora" to też go czytamy co tydzień. Ja wyrywkowo, a Dimuha od deski do deski. Bardzo lubię ten tygodnik, bo on ma wyraźną misję społeczną, którą jest wspieranie i współtworzenie społeczeństwa obywatelskiego i promowanie zaangażowanych postaw. Ale nawet do głowy nam nie przyszło, żeby zamówić prenumeratę. Przecież tu nawet katalog IKEA przychodzi, albo nie. W moim przypadku: nie. A jaka to przyjemność co czwartek z rana podejść do kiosku i kupić ulubioną gazetę!

Oceany i drzewa

2010-09-20T12:22:00.001+03:00

Tak się jakoś złożyło, że nie wiedząc o przypadającej na ten weekend (czyli trzeci weekend września) światowej akcji "Sprzątanie Świata" zrobiliśmy wczoraj coś dla naszej Planety. W ogóle cały dzień upłynął nam ekologicznie.

Przede wszystkim, zasadziliśmy trzy cedry. Choć nie było tego w planach i zamiarach, to wyszło jakoś tak symbolicznie i rodzinnie. Mam nadzieję, że będą rosły piękne i duże. "Prawdziwy mężczyzna musi spłodzić syna, zbudować dom i zasadzić drzewo". No, to Dimuha ma już co nieco "odhaczone" (nie przejmujemy się wcale seksistowskim pierwszym członem tego powiedzenia, czasy się zmieniły, mamy równouprawnienie).

A wieczorem byliśmy w kinie na filmie "Oceany". Wspaniały, porażający film. Fantastyczne zdjęcia morskich głębin i ich mieszkańców. Róznorodność form życia, a jednocześnie - jak zawsze u Jacquesa Perrina - wszystkie takie podobne do nas. A może raczej, my do nich. Jesteśmy jednymi z najmłodszych dzieci Planety, a jednocześnie - najokrutniejszymi. Nie wiem, czy w Polsce ten film już był wyświetlany, czy jeszcze nie, ale gorąco zachęcam do obejrzenia.

O polityce...

2010-09-11T09:54:00.001+03:00

Wczoraj zakończyło się Światowe Forum Polityczne w Jarosławiu i hasłem dnia stały się słowa Dmitrija Miedwiediewa: "nie ma alternatywy dla modernizacji!" Zgadzam się z nim, ja w ogóle często zgadzam się z prezydentem Rosji, uważam, że jest nowoczesny, pragmatyczny i ma pomysł na rozwój państwa. Przy tym jest taki bardziej "ludzki" niż Putin, który zabija spojrzeniem. Mam nadzieję, że mój ulubieniec Miedwiediew choć trochę wierzy w to, co mówi. Pomimo wyraźnych sprzeczności między dwoma pierwszymi panami w państwie, ich "polityczny tandem" działa doskonale. Są jak lita skała. Jak jeden organizm. Wprawdzie niedawno, w związku z protestami w Lesie Chimkowskim (coś jak w naszej Dolinie Rospudy) i decyzją prezydenta o zaprzestaniu budowy drogi przez las (a decyzja została ogłoszona, kiedy Putin przebywał hen, hen daleko, na drugim krańcu Imperium, a tak w ogóle to premier projekt budowy drogi przez rezerwat popierał) pojawiły się głosy, że w tandemie się coś psuje i Dmitrij Miedwiediew szykuje się do kolejnej kampanii prezydenckiej (a naród wierzy, że prezydentem znów będzie Putin). I oto wczoraj na kanale NTW pojawił się film dokumentalny o merze Moskwy, słynnym Juriju Łużkowie, tym samym, który samolotami przegania chmury znad stolicy. Oprócz fantastycznych pomysłów, Łużkow ma żoną-biznesmenkę, jedną z najbogatszych kobiet według pisma Forbes, przy czym z ich wypowiedzi można wnioskować, że biznes żony przynosi dochody tylko żonie, a Łużkow żyje wyłacznie ze swojej pensji. Ale nie to jest ważne (kto jest bez winy, niech rzuci w Łużkowa kamień!), ale to, że mer Moskwy usiłował skłócić prezydenta i premiera! I to właśnie był jego błąd. Zdaje się, że dni Łużkowa są policzone, a tandem jak trwał, tak i trwać będzie.

Krótko o daczy, kartoszce i o szkole

2010-09-01T08:40:00.001+03:00

Gazeta Wyborcza w artykule "Najważniejsza jest kartoszka" z 30.08 w następujący sposób pisze o fenomenie rosyjskiej "daczy":

"A życie na działkach czy na daczach to przecież sielanka. Każdy prawie ma tu bańkę, czyli małą łaźnię, gdzie można się wyparzyć, zanim wieczorem osuszy się z sąsiadem buteleczkę własnego wyrobu pod zerwany na grządce własnego chowu ogórek. Rosyjskie dusze, kiedy po sprawiedliwym życiu idą do nieba, trafiają pewnie nie do ogrodu rajskiego, lecz na rajskie działki, gdzie są ogórki, bańka z dobrym piecem i wesoły sąsiad."

Artykuł w całości dotyczył jednak wizji głodu na Rosji i drożyzny w sklepach w związku z letnią suszą, która wypaliła plony w europejskiej częsci kraju. Niestety, muszę potwierdzić, że cena ziemniaków wzrosła średnio o 8 rubli za kilogram, a kaszy gryczanej nie ma w sklepach, albo kosztuje kilkakrotnie razy więcej niż przed żywnościową paniką. Moja Nika, która dotąd była karmiona kaszą i psimi konserwami przeszła na dietę makaronową. Wydaje się, że jest zadowolona...

A poza tym, dziś jest 1 września - ta data w Rosji wcale nie kojarzy się z wybuchem II wojny światowej (Wielka Wojna Ojczyźniana zaczęła się znacznie później i to ona zajęła główne miejsce w podręcznikach historii i w umysłach Rosjan), ale z rozpoczęciem roku szkolnego oraz - od kilku lat - z tragedią w Biesłanie.

Jak w sowieckim kinie...

2010-08-24T21:05:00.000+03:00

Dzisiejszy dzień był jak z radzieckiego filmu: szaro-bury i bardzo przy tym optymistyczny.
Ludzie byli jacyś życzliwsi niż zwykle, ja byłam spokojniejsza, deszczyk padał i ogólnie panował jakiś podniosły nastrój wszechogarniającej jedności i wspólnego świetlistego celu. Codzienny znój i jasne perspektywy.

Sarapul, Iżewsk i język udmurcki

2010-08-23T22:01:00.000+03:00

Jeszcze kilka fotografi z Sarapula, miasta, którego nazwa, według najbardziej prawdopodobnej wersji, oznacza „żółta ryba”.

Mieszkańcy Moskwy mają najwyraźniej wiele do zawdzięczenia mieszkańcom Sarapula...

Iżewsk to stolica Udmurcji. Miasto industrialne, słynące z przemysłu metalurgicznego i zbrojeniowego. Zamieszkuje je ponad 600 tysięcy ludzi, jedną trzecią stanowią Udmurci.

Podobno ten zalew (widoczny na zdjęciu powyżej) został wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa jako największy sztuczny zbiornik zbudowany bez użycia maszyn. To znaczy, siłą ludzkich mięśni uzbrojonych w łopaty. Czy to prawda, nie wiem, taką wersję przedstawił nam nasz miejscowy przewodnik (podejrzanie przypominający "prawdziwego" Udmurta).
A na nas największe wrażenie i tak zrobiło iżewskie ZOO - zbudowane w 2009 roku, na wzór zachodni: dużo drewnianych konstrukcji, przestronne i maksymalnie przypominające warunki naturalne woliery dla zwierząt, dużo atrakcji, czysto i estetycznie.

A jako że w Udmurcji funkcjonują dwa języki urzędowe, to i szyldy są najczęsciej w obu językach:

Sarapul

2010-08-23T08:16:00.000+03:00

Sarapul. Jak napisał jego badacz Aleksiej Szeptalin, to „rosyjskie miasto o turkijskiej nazwie na ugrofińskiej ziemi”. Właśnie tam spędziliśmy nasz urlop.
Położone na brzegu rzeki Kamy miasto swoje lata świetności ma już za sobą. Niegdyś dynamiczny rozwój – spowodowany korzystnym położeniem na przecięciu szlaków handlowych – dziś typowa rosyjska „głubinka”. Ślady świetności pozostały:

Sarapul leży w Republice Udmurcji. Na próżno szukaliśmy prawdziwych Udmurtów (naród ugrofiński). Jeśli nawet ich spotkaliśmy, to nie rozpoznaliśmy. Pewne podejrzenia były, bowiem Udmurci są rudzi, piegowaci i mają „takie nieuchwytne coś” w twarzy. Parę takich osób widzieliśmy. Ale czy to „nieuchwytne coś” spowodowane było udmurckim pochodzeniem czy czymś innym – trudno powiedzieć.

Uciekaliśmy przed upałem i smogiem. Powietrze było czyste i świeże, ale za upałami wkrótce zatęskniłam. Mieliśmy w planach codzienne moczenie nóg w Kamie, Dimuha wziął ze sobą cały zestaw wędkarski, a tymczasem udało nam się wleźć do wody tylko na jedno popołudnie. Potem nadeszły deszcze i zaczęła się najbrzydsza i najbardziej szara z możliwych pogoda (choć jak głosi hasło reklamowe z moskiewskiego metra: „U prirody niet plohoj pogody”). Ostatni dzień lata nad Kamą:

W Udmurcji też płonęły lasy i też była susza. Może ich skutki były mniej odczuwalne niż w Moskwie, a może trafiliśmy już tylko na schyłek tych nieszczęść. Z ust osoby pracującej w nadleśnictwie regionu usłyszałam gorzką i straszną prawdę: pożarów w całej Rosji było znacznie więcej niż podawano w statystykach. Zaniżano je celowo (nie zgłaszając niektórych pożarów). A w czasie, gdy las płonął, to o tym, kto go będzie gasić decydował… przetarg!

Samo życie..

2010-08-07T11:22:00.000+03:00

Znalezione w sieci:

KTO LATO 2010 SPĘDZIŁ W ROSJI, TEN...

...przy wyborze restauracji nie ogląda menu, ale upewnia się co do funkcjonowania klimatyzacji w sali,

...dawno przestał martwić się, że w kranie nie ma ciepłej wody,

...przestał dziwić się widokiem pracowników w szortach,

...uważa, że prysznic dwa razy dziennie to stanowczo za mało,

...nagle polubił spacery po godzinie 23,

...uważa, że najlepsze danie to chłodnik z kostkami lodu, a na myśl o grillu krzywi się z obrzydzeniem,

...pierwszy raz w życiu pomyślał o kupnie klimatyzacji do domu,

...w odpowiedzi na zaproszenie do przyjaciół na wino pyta: a macie lód?

...praktycznie zapomniał jak się gotuje zupy i smaży mięso,

...orientuje się w cenach klimatyzacji i jej podłączenia,

...wie, ile kosztuje najtańsza klimatyzacja chińskiej produkcji,

...w internecie najczęściej zagląda na strony meteo,

...z zazdrością wertuje przewodniki po Norwegii i Finlandii,

...słowa "chodź, przytul się" stają sie powodem do kłótni,

...słyszy "jutro będzie +30" i od razu myśli "ochłodzenie!",

...na kolację je lody,

...i z ochotą chodzi do pracy, bo tam działa klimatyzacja...

Gara rufa!

2010-08-06T11:45:00.001+03:00

Wczoraj, gdy świeciło słońce, a smog dał o sobie zapomnieć na jeden dzień, poszliśmy z Dimuhą wypróbować nową atrakcję: salon masażu rybkami gara rufa :)

Zanurza się nogi w akwarium, a maleńkie rybki natychmiast zaczynają obgryzać stopy. To wcale nie boli, tylko przyjemnie łaskocze.

W salonie płynie łagodna muzyka oraz działa klimatyzacja. Było cudownie. Chłodno, nadmorsko i relaksująco. Szkoda, że nie da się tak samo wykorzystać naszego domowego akwarium... ;)

Apokalipsa?

2010-08-06T10:43:00.000+03:00

Mam wrażenie, że zbliża się koniec świata. Siedzę w domu w masce przy szczelnie zamkniętych oknach i umieram z gorąca i od smrodu dymu. Jeśli przedwczoraj myślałam, że gorzej być nie może, to się myliłam.

Zaczynam wierzyć w to, że ludzkość posunęła się zbyt daleko. A jeśli to nie wina ludzkości, to tym gorzej, to znaczy, że naturalny cykl życia na Ziemi przeżywa jakąś zmianę i może to początek końca, może wyginiemy jak dinozaury? Najgorsze, że jestem taka szczęśliwa i wcale nie mam ochoty na koniec świata.